Home Επικαιρότητα Αδυναμία και έλλειψη ισορροπίας χαρακτηρίζει πολλά 10χρονα παιδιά
Αδυναμία και έλλειψη ισορροπίας χαρακτηρίζει πολλά 10χρονα παιδιά

Αδυναμία και έλλειψη ισορροπίας χαρακτηρίζει πολλά 10χρονα παιδιά

0

Ρωτήστε οποιονδήποτε εργάζεται σε ένα δημοτικό σχολείο και θα ακούσετε μια παρόμοια εκδοχή.Τα παιδιά που πέφτουν από τις καρέκλες τους είναι κάτι συνηθισμένο…

Η Christina Heyding, Καναδή καθηγήτρια δημοτικού σχολείου, έχει υπολογίσει ότι κατά μέσο όρο 44 μαθητές πέφτουν από τις καρέκλες τους σε μία εβδομάδα. Μα γιατί? Τι συμβαίνει; Ειναι πρόκληση να κάθεσαι φυσιολογικά σε μια καρέκλα;

Ας ξεκινήσουμε με το αιθουσαίο σύστημα.Το αιθουσαίο σύστημα, που βρίσκεται στο εσωτερικό μας αυτί, είναι υπεύθυνο για την αίσθηση της ισορροπίας και της συνειδητοποίησης του χώρου. Παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην εστίαση και την προσοχή, τις οπτικές δεξιότητες και τη συναισθηματική ρύθμιση. «Αυτή η αίσθηση είναι το κλειδί για όλες τις άλλες αισθήσεις. Αν αυτό δεν λειτουργεί σωστά, μπορεί να επηρεάσει τα πάντα », λέει η Angela Hanscom, παιδίατρος επαγγελματίας θεραπευτής και συγγραφέας του βιβλίου: “Balanced and Barefoot: How Unrestricted Outdoor Play Makes For Strong, Confident and Capable Children”. Τριάντα ή σαράντα χρόνια πριν τα παιδιά έπαιρναν όλα τα ερεθίσματα που χρειάζονταν συμμετέχοντας σε αρκετές ώρες καθημερινου ελεύθερου παιχνιδιού.Κάτι το οποίο πια δεν ισχύει.Σύμφωνα με το Child Mind Institute,σύγχρονα, ένα παιδί στην Αμερική ξοδεύει κατά μέσο όρο, μόνο 4-7 λεπτά ημερησίως σε ελεύθερο- υπαίθριο παιχνίδι .

Τα παιδιά από τη φύση τους κινούνται με κάθε δυνατό τρόπο κατά τη διάρκεια του ελεύθερου- εξωτερικού παιχνιδιού. Σκαρφαλώνουν, κυνηγούν το ένα το άλλο, πηδούν από ψηλά σημεία, στριφογυρνούν μέχρι να ζαλιστούν. Αυτή η ευρεία γκάμα κινήσεων βοηθά στην ανάπτυξη ενός καλά λειτουργούντος αιθουσαίου συστήματος, μαζί με αμέτρητες άλλες σημαντικές φυσικές και διανοητικές ικανότητες.

Στα μέσα του 20ου αιώνα, οι παιδικές χαρές είχαν δύσκολα παιχνίδια αναρρίχησης και γρήγορες περιστροφές από χάλυβα. Τα πράγματα άρχισαν να αλλαζουν στα μέσα της δεκαετίας του ’80, καθώς τα σχολεία και οι τοπικές κυβερνήσεις έγιναν όλο και πιο φοβισμένοι ότι επικριτικοί και τρομαγμένοι γονείς θα μπορούσαν να τους απολύσουν ή να τους μηνύσουν εάν ένα παιδί τύχαινε να υποστεί τραυματισμό στην παιδική χαρά. Οι παιδικές χαρές σήμερα είναι ολοένα και πιο «προσεγμένες» και τα παιδιά δεν έχουν πρόσβαση σε παιχνίδια που εμπεριέχουν κάποιο ρίσκο.

 

Η μείωση της κίνησης δεν αφήνει μόνο τα παιδιά με υποβαθμισμένο αιθουσαίο σύστημα αλλά τα κάνει επίσης και σωματικά ασθενέστερα. Το 2012, ο Hanscom διενήργησε μια πιλοτική μελέτη για τους αμερικανούς μαθητές της πέμπτης τάξης για να διαπιστώσει πώς η ισορροπία και η βασική δύναμή τους έχει αλλάξει σε σύγκριση με έναν μέσο αμερικανικό μαθητή της Πέμπτης τάξης του 1984. Διαπίστωσε ότι μόνο ένα στα 12 παιδιά θα μπορούσε να πληροί το πρότυπο του 1984.

Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στη “The journal of science and Medicine in Sport” διαπίστωσε ότι το 2014 τα 10χρονα από μια πόλη στην Αγγλία είχαν 20% λιγότερη μυϊκή δύναμη και 30% λιγότερη αντοχή των μυών από ό, τι τα 10χρόνια από την ίδια πόλη,16 χρόνια νωρίτερα.

Όταν εξετάζουμε τους μύες των παιδιών, την υποανάπτυκτη αιθουσαία νοημοσύνη τους και τις πάρα πολλές συνεχείς ώρες που περνούν σε ένα γραφείο χωρίς διακοπή για σωματική δραστηριότητα, αρχίζει να γίνεται κατανοητό γιατί ένα παιδί μπορεί να πέσει έξω από το κάθισμά του στο σχολείο.

 

 

Με πληροφορίες από:  www.stack.com