Home Επικαιρότητα Στο μακρινό παρελθόν…
Στο μακρινό παρελθόν…

Στο μακρινό παρελθόν…

0

Γράφει η Αφροδίτη Ντάικου

Στο μακρινό παρελθόν…

Στη μεσαιωνική Ευρώπη, σύμφωνα με τον Γάλλο ιστορικό Φιλίπ Αριές, αμέσως μετά τον απογαλακτισμό αντιμετώπιζαν τα παιδιά σαν μικρογραφίες των ενηλίκων- τα έντυναν με τα ίδια ρούχα που φορούσαν οι μεγάλοι, διασκέδαζαν με τον ίδιο τρόπο, έκαναν τις ίδιες δουλειές με όλους (καθάριζαν καμινάδες, δούλευαν σε εργοστάσια κ.α.)

Ωστόσο αντιλαμβάνονταν τι σημαίνει παιδική ηλικία. Ακόμα και στον Κανόνα του Βενέδικτου, τον σημαντικότατο μεσαιωνικό οδηγό της μεσαιωνικής Ευρώπης, οριζόταν με σαφήνεια και κατηγορηματικά ότι τα παιδιά μοναχοί θα πρέπει να τρώνε και να κοιμούνται περισσότερο αλλά και να έχουν χρόνο για παιχνίδι.

Οι γονείς τρομαγμένοι από τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας, απέφευγαν να δένονται συναισθηματικά με τα παιδιά τους και τα αντιμετώπιζαν σαν αναλώσιμους υπηρέτες. Συχνά, οι οικογένειες ανακύκλωναν το όνομα ενός νεκρού παιδιού, δίνοντάς το στο αδερφάκι του. Τον πρώτο αι. μ.Χ. ο Σενέκας συνιστούσε να ακρωτηριάζονται τα παιδιά για να γίνονται πιο αποτελεσματικοί επαίτες. Λίγο αργότερα ο Έλληνας γυναικολόγος, ο Σορανός, δημοσίευσε το έργο του: « Πώς γνωρίζεται το προς ανατροφήν επιτήδειον»( Πώς αναγνωρίζουμε το βρέφος που αξίζει να αναθρέψουμε). Έως τον δέκατο ένατο αιώνα, η εγκατάλειψη ή θανάτωση των ανεπιθύμητων παιδιών ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στη Δύση. Σε πολλές κουλτούρες οι ξυλοδαρμοί, η αμέλεια και η σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών είχαν πάρει επιδημικές διαστάσεις. Το 1974 ο Λόιντ ντε Μος, Αμερικανός ψυχοθεραπευτής και ιστορικός, κατέληξε ότι: « Η ιστορία της παιδικής ηλικίας είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο μόλις αρχίσαμε να ξυπνάμε»

Μολαταύτα πολλά άλλαξαν…Ας θυμηθούμε καλλιτέχνες εμπνευσμένους από τον ρομαντισμό: οι Τζόσουα Ρέινολντς και Τόμας Γκένσμπορο ζωγράφισαν τα παιδιά ως αγγέλους που παίζουν, ενώ συγγραφείς, όπως ο Γκαίτε, εξυψώνουν το παιδί σε εν μέρει θεϊκό ον που έχει ιδιαίτερο δεσμό με τη φύση.