Home Επικαιρότητα Το σύγχρονο lockdown, η «Μεγάλη Ύφεση»,η ψυχολογία και οι ελπίδες μας
Το σύγχρονο lockdown, η «Μεγάλη Ύφεση»,η ψυχολογία και οι ελπίδες μας

Το σύγχρονο lockdown, η «Μεγάλη Ύφεση»,η ψυχολογία και οι ελπίδες μας

0

Το σύγχρονο lockdown λόγω του COVID-19, παρά τους υπολογιστές, την τηλεόραση, τα κινητά τηλέφωνα,σε πολλούς από εμάς προκαλεί συναισθήματα βαθιάς απομόνωσης, μοναξιάς και πλήξης.

Ωστόσο αυτή η παγκόσμια επιβράδυνση μας δίνει χρόνο κάθε μέρα να παίζουμε με τα παιδιά που πιθανό να είναι απομονωμένα μαζί μας, να διαβάζουμε και να αναλογιστούμε τι έχει σημασία στη ζωή μας.

Θυμηθείτε όταν μάθαμε για πρώτη φορά για τον HIV-AIDS. Ήταν τρομακτικό,  η ασθένεια ήταν θανατηφόρα και δεν ξέραμε τι την προκαλούσε ή πώς μεταδιδόταν.

Με το πέρασμα του χρόνου και την επιστημονική έρευνα,  αποκτήθηκαν γνώσεις σχετικά με την αιτία και τον τρόπο μετάδοσης αυτής της ασθένειας. Χρειάστηκαν όμως χρόνια και το AIDS αποτέλεσε καταστροφική τραγωδία για τους ασθενείς.

Αναγνωρίστηκε ότι ο ιός HIV μεταδιδόταν μέσω του αίματος και του σπέρματος, οπότε ενώ ήταν θανατηφόρα και τότε μάλιστα χωρίς θεραπεία, μπορούσε να προληφθεί με την αλλαγή σεξουαλικής συμπεριφοράς και με ειδικές συστάσεις προς τους χρήστες ναρκωτικών. Δυστυχώς και τότε οι αλλαγές αυτές ήταν δύσκολες.

Ίσως η πανδημία να μας δώσει την ευκαιρία να επαναφέρουμε τις προτεραιότητες για τον εαυτό μας και την κοινωνία.

Πρόκειται για μια παγκόσμια πρόκληση κι αφορά όλους τους ανθρώπους. Οι Ινδιάνοι λένε «Είμαστε όλοι στο ίδιο κανό και πρέπει να πλεύσουμε μαζί εάν θέλουμε να επιτύχουμε τον στόχο μας».

Ας θυμηθούμε την παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1929, ήταν μια κατάσταση διεθνούς οικονομικής ύφεσης που διήρκεσε από ένα μέχρι δέκα χρόνια σε διάφορες χώρες του κόσμου. Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη οικονομική ύφεση της σύγχρονης ιστορίας και χρησιμοποιείται στον 21ο αιώνα ως παράδειγμα για το πόσο οδυνηρή μπορεί να είναι μια οικονομική καταστροφή. Η “Μεγάλη Ύφεση”, όπως χαρακτηρίστηκε στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τους αναλυτές προκλήθηκε μετά από το χρηματιστηριακό κραχ, που ξεκίνησε στις 24 Οκτωβρίου του 1929. Το τέρμα της κρίσης στις ΗΠΑ ταυτίστηκε με το έναυσμα της πολεμικής οικονομίας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου γύρω στο 1939.

Η κρίση είχε καταστροφικές επιπτώσεις τόσο στον ανεπτυγμένο, όσο και στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Επηρεάστηκε το διεθνές εμπόριο, καθώς επίσης και τα προσωπικά εισοδήματα, τα έσοδα από φόρους, οι τιμές και τα κέρδη. Η οικονομία πόλεων ανά τον κόσμο επλήγη, ιδίως εκείνων που εξαρτώνταν άμεσα από τη βαριά βιομηχανία. Οι κατασκευές πάγωσαν, οι αγροτοκτηνοτροφικές εργασίες υποχώρησαν λόγω πτώσης των τιμών στις σοδειές κατά 40% με 60%. Με τη ζήτηση σε διαρκή υποχώρηση, σε συνδυασμό με την έλλειψη εναλλακτικών εργασιών, περιοχές που εξαρτώνταν από τον πρωτογενή τομέα όπως εκμετάλλευση γης, ορυχείων και ξύλου υπέφεραν ακόμη περισσότερο.

Η μεγάλη κρίση τερματίστηκε σε διαφορετικό χρόνο ανά χώρα. Οι περισσότερες χώρες εφήρμοσαν προγράμματα ανακούφισης και η πολιτική τους ζωή πέρασε αναταραχές, εξωθώντας την ιδεολογία στα άκρα. Σε ορισμένα κράτη, οι απελπισμένοι πολίτες στράφηκαν προς δημαγωγούς εθνικιστές, όπως τον Αδόλφο Χίτλερ, με αποτέλεσμα την έναρξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου.

Εάν μπορούσαμε να ακολουθήσουμε ένα διαφορετικό μονοπάτι από το σημερινό – στο οποίο φαίνεται να οδηγούν οι αγορές μας ,στην ιδέα της υπερκατανάλωσης για χάρη της οικονομίας – μπορούμε να κινηθούμε προς ένα πολύ διαφορετικό μέλλον.

Σε αυτή τη στιγμή της παγκόσμιας κρίσης, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι εξυπηρετεί η παγκόσμια οικονομία, αν υπάρχουν όρια, πόσο είναι το αρκετό και αν η ευτυχία μας εξαρτάται από όλα αυτά τα πράγματα.

Μπορούμε να αναλογιστούμε ότι ζούμε χάρη σε ένα σύνθετο δίκτυο σχέσεων όπου η ίδια η επιβίωσή μας και η ευημερία εξαρτώνται από τον καθαρό αέρα, το νερό και το έδαφος, τον ήλιο (φωτοσύνθεση) και την ποικιλία των ειδών φυτών και τα ζώα με τα οποία μοιραζόμαστε αυτόν τον πλανήτη.

Γεγονός ήταν η ταχεία ανταπόκριση της φύσης, ο καθαρός αέρας πάνω από την Κίνα, τα δελφίνια στα κανάλια της Βενετίας και την παρατήρηση πεταλούδων, πουλιών και μελισσών στα μπαλκόνια της Αθήνας.

Σε αυτή την καταστροφή βρίσκεται η ευκαιρία να προβληματιστούμε και να αλλάξουμε την κατεύθυνση με την ελπίδα ότι αν το κάνουμε, η φύση θα είναι πολύ πιο γενναιόδωρη από ό, τι μας αξίζει.

Αφροδίτη Ντάικου