Η ψυχολογική υποστήριξη των γονιών που τα παιδιά τους πάσχουν από καρκίνο
Γράφει η Γκέλυ Παφίλη
Περί ζωής
Η υπεράσπιση της ζωής ως στάση υγείας
Η ψυχολογική υποστήριξη των γονιών που τα παιδιά τους πάσχουν από καρκίνο
Έρχεται μια μέρα, ξαφνικά, όπου όλα τα αυτονόητα, όλα τα καθημερινά, τα γνώριμα, φαίνονται μακρινά ακόμα και αν τα είχες δεδομένα πριν από 5 λεπτά. Θέλεις να γυρίσεις πίσω να ζητήσεις συγνώμη που δεν τα χαιρόσουν όπως τους αντιστοιχεί.
Έρχεται μια στιγμή, ξαφνικά, που ο έλεγχος που ένιωθες ότι έχεις στα πράγματα μοιάζει σαν ψευδαίσθηση. Και ο χρόνος μετρά διαφορετικά. Υπάρχουν μέρες που θέλεις να τον παγώσεις, άλλες που θέλεις να τρέξει με μεγάλη ταχύτητα, άλλες που θα ήθελες απλά να κυλάει, να ρέει όπως πριν, όπως πριν μάθεις την διάγνωση του παιδιού. Την διάγνωση «καρκίνος στο παιδί».
Το παιδί έχει καρκίνο. Αυτό είναι. Το ακούς, το παίρνεις και κάτι πρέπει να το κάνεις. Πρέπει να ζήσεις με αυτό. Να προχωρήσεις με αυτό. Να ζήσει το παιδί με αυτό. Να ζήσει. Αυτό είναι: ΝΑ ΖΗΣΕΙ.
Να ζήσει με αυτό αλλά να μην είναι αυτό. Να μην το ορίζει αυτό. Να μην το ορίζει η ασθένεια. Να μην ορίζει κανέναν στην οικογένεια η ασθένεια.
Δεν είναι όμως εύκολο να το κάνεις – φαντάζει σχεδόν ακατόρθωτο. Θέλει δουλειά, θέλει επεξεργασία, αποφασιστικότητα, αλλαγή νοήματος στην ζωή.
Και ξαφνικά αυτή η αλλαγή νοήματος όταν συμβαίνει έχει τόση δύναμη, έχει προοπτική, έχει ζωή. Και ξαφνικά μπορεί και να φαντάζει μικρός ο καρκίνος μπροστά σε αυτό που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος την ίδια στιγμή που κοιτάζει κατάματα την ασθένεια.
Μια διαδρομή με δύσκολα μονοπάτια ξεκινά για την οικογένεια και το κάθε μέλος της κουβαλά όλα όσα έχει ζήσει, κρατά τα σημαντικά, κάποια τα αφήνει πίσω και μπορεί να δημιουργεί και καινούρια. Για την ακρίβεια αυτά τα καινούρια μπορεί να είναι και νέες βάσεις ή μπορεί να είναι νέες αναγνώσεις, χρήσιμες για μετά. Ή μάλλον καλύτερα, χρήσιμες για σήμερα. Αφού στο σήμερα επενδύουμε για το μετά, το αύριο. Αβέβαιο το αύριο αλλά αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Βέβαιο είναι μόνο αυτό που έχουμε σήμερα.