Ο ψηφιακός πολιτισμός και η ψευδαίσθηση της κοινωνικότητας

Τα παιδιά ηλικίας από 10 έως 17 ετών θα βιώσουν σχεδόν κατά το ένα τρίτο λιγότερες προσωπικές αλληλεπιδράσεις με άλλα άτομα καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής τους, ως αποτέλεσμα της αυξανόμενης χρήσης του διαδικτύου στο σπίτι και στο σχολείο. Αυτό τουλάχιστον αναφέρει μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε προ εικοσαετίας.

Η εν λόγω στατιστική προέκυψε ως αποτέλεσμα μιας μελέτης που πραγματοποιήθηκε το 2000 από την εταιρεία Qualified Impressions, μια εταιρεία στο Τέξας των ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, πρόκειται για μελέτη που πραγματοποιήθηκε πριν από τα Smartphones και πριν από τα tablet. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ποια θα είναι τα αποτελέσματα σήμερα, μόλις 20 χρόνια αργότερα.

Η βλεμματική επαφή και η αλληλεπίδραση πρόσωπο με πρόσωπο αποτελούν κρίσιμο συστατικό της οικοδόμησης σχέσεων. Ένα μόνο ανθρώπινο μάτι είναι πιο περίπλοκο από οτιδήποτε έχει κατασκευαστεί ποτέ από τον άνθρωπο. Συγκριτικά, το διαστημικό λεωφορείο «Κολούμπια» περιλαμβάνει 5,2 εκατομμύρια κομμάτια. Ένα μάτι έχει περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο συνολικά μέρη, συμπεριλαμβανομένων 137 εκατομμυρίων φωτοϋποδοχέων. Τα μάτια αποτελούν την πύλη εισόδου για περίπου το 90% των πληροφοριών που θα μάθουμε σε μια ζωή.

Κατά τη συνομιλία, απαιτείται οπτική επαφή για 60 έως 70 τοις εκατό της διάρκειάς της,  προκειμένου να γίνει μια συναισθηματική σύνδεση. Χάρη στον ψηφιακό πολιτισμό ο μέσος ενήλικας έχει αληθινή βλεμματική επαφή μεταξύ μόνο 30 και 60 τοις εκατό του χρόνου του. Ωστόσο κάτι μοναδικό συμβαίνει όταν «κρατάμε» το βλέμμα ενός άλλου. Οι ψυχίατροι Thomas Lewis, Fari Amini και Richard Lannon το έθεσαν ως εξής: Όταν συναντάμε το βλέμμα ενός άλλου, δύο νευρικά συστήματα επιτυγχάνουν μια απτή και οικεία τοποθέτηση.

Στόχος των ανθρώπων θα πρέπει να είναι η οικοδόμηση σχέσεων και μιας πραγματικής κοινότητας μέσω κοινών εμπειριών. Η διαδικτυακή επαφή συχνά δίνει μόνο την ψευδαίσθηση της κοινωνικής επαφής. Οι πραγματικοί άνθρωποι πρέπει να συνδέονται με πραγματικούς τρόπους. Οι περιπέτειες με φίλους στη φύση βοηθούν τα παιδιά (και τους ενήλικες) να σχηματίσουν βαθιές και ουσιαστικές σχέσεις αντικαθιστώντας τις εικονικές εμπειρίες με πραγματικές εμπειρίες.

Αφροδίτη Ντάικου