Σωτηρία Ουσταμπασίδου: “Ο Διαβήτης δεν μπαίνει εμπόδιο στη ζωή σου εκτός αν του το επιτρέψεις εσύ!”
Κάπου μεταξύ ουρανού και γης συναντάμε τη Σωτηρία Ουσταμπασίδου, πιστοποιημένη Συνοδό βουνού Πιερίας- Ολύμπου , Πρόεδρος των Διαβητικών Ν.Πιερίας, μέλος του Δ Σ της ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ, πτυχιούχος του Τμήματος Βοηθών Νοσηλευτικης και πτυχιούχος του τμήματος Βοηθών Φυσικοθεραπευτών. H Σωτηρία μας συστήνει τη μοναδική ομορφιά του Ολύμπου και μας παροτρύνει να την ακολουθήσουμε!
Συνέντευξη στην Αφροδίτη Ντάικου
-Το να γίνεις οδηγός βουνού δεν είναι συνηθισμένη δουλειά. Συνδυάζει τεχνογνωσία, φυσική αντοχή και εξαιρετικές δεξιότητες προκειμένου να οδηγείς ομάδες με ασφάλεια στην υψηλότερη μάλιστα κορυφή της Ελλάδας, τη μυθική κορυφή του Ολύμπου! Τι σε οδήγησε να ασχοληθείς επαγγελματικά με αυτή τη δραστηριότητα;
-Η αγάπη μου για τον Όλυμπο. Ήταν έρωτας από την πρώτη επαφή…από μικρό παιδί πήγαινα στον Όλυμπο με τους γονείς μου! Στη συνέχεια διοργάνωνα εκδρομές στο βουνό μέσα απο ένα αθλητικό κατάστημα όπου εργαζόμουν και πουλούσα αθλητικά-ορειβατικά είδη.
Έπειτα άρχισα να ασχολούμαι με το σκι ,την αναρρίχηση και την ορειβασία με ομάδες κυρίως. Σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο πήγαινα στο βουνό ακόμη και όταν σπούδαζα – δούλευα .Οι εμπειρίες αναρρίχησης ήταν απίστευτες καθώς σκαρφάλωνα στον Όλυμπο ο οποίος έχει ιδιαίτερη μορφολογία πετρωμάτων ( οι αναρριχήσεις γινόντουσαν συχνά στα Τέμπη, στο Λιτόχωρο, στα Μετέωρα, στον Όλυμπο και κάποιες φορές και σε πίστες τεχνητές).
Στη συνέχεια σπούδασα σε 2 σχολες ορειβασίας αρχαρίων και μεσαίου επιπέδου .Εντέλει συνέχισα με διετούς φοίτηση στο Δημόσιο ΙΕΚ Κατερίνης και πιστοποιήθηκα κάνοντας την πρακτική μου άσκηση σε ορειβατικό πρόγραμμα του Λιτοχώρου με ενα πρόγραμμα που εγώ δημιούργησα με θέμα το ” Βουνό και την οικογένεια “. Ο σκοπός του προγράμματος ήταν να μυηθούν γονείς και παιδιά στο βουνό και να περνούν ποιοτικό χρόνο μαζί και όχι πίσω από οθόνες.
-Είναι χειμώνας, αγαπάμε τη φύση αλλά έχουμε και ενδοιασμούς να βρεθούμε κοντά της και να την απολαύσουμε. Ποια είναι η μέθοδος αξιολόγησης των καιρικών συνθηκών σε ορεινές περιοχές;
-Ξεκινώντας από την αξιολόγηση θα έλεγα ότι είτε είναι καλοκαίρι είτε χειμώνας ποτέ δε ξεκινάμε να πάμε στο βουνό εαν δε χρησιμοποιήσουμε τη μέθοδο αξιολόγησης 3×3
που σημαίνει ότι θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας 3 κριτήρια
1.Συνθήκες καιρού και χιόνι
2.Το πεδίο κίνησης
3.Τους ανθρώπινους παράγοντες
Τα φίλτρα που πρέπει να χρησιμοποιηθούν είναι:
1.Ο σχεδιασμός της διαδρομής
2.Η εκτίμηση του τοπικού κινδυνου
3.Εκτιμάμε συγκεκριμένες πλαγιές και περάσματα
Με λίγα λόγια πρέπει να γνωρίζουμε τον καιρό και να προβλέψουμε τον καιρό από πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της συνοδείας ,να γνωρίζουμε το πεδίο κίνησης αλλά και το πως πρέπει να δράσουμε με εναλλακτικές διαφυγής στην περίπτωση που χρειαστεί. Να γνωρίζουμε από πριν πόσα άτομα και ποιοι θα συμμετέχουν, τη φυσική τους κατάσταση, τον εξοπλισμό τους ,το πόσο υπεύθυνοι είναι.
Εάν από τα 3 κριτήρια τα 2 είναι θετικά τότε εξορμουμε ,εάν είναι αρνητικά επιστρέφουμε.
Σε καμία περίπτωση δε πηγαίνουμε στο βουνό μόνοι μας ακόμη κι αν είμαστε έμπειροι.
-Είναι επικίνδυνες οι αναβάσεις αυτή την εποχή; Ποια είναι η μεγαλύτερη προκληση που έχεις αντιμετωπίσει ως οδηγός βουνού αλλά και ποια είναι η μέχρι τώρα καλύτερη ανάμνησή σου;
Αυτή την εποχή είναι πανέμορφα στον Όλυμπο και στα Πιέρια όρη. Τίποτα δεν θεωρείται επικίνδυνο εφόσον ληφθεί υπόψιν η μέθοδος του πίνακα 3×3 που σημαίνει ότι εάν δεν έχουμε 2 θετικά κριτήρια από τα 3 τότε δεν εξορμούμε .
Έχουν χαθεί πολλοί άνθρωποι επειδή δε γνωρίζουν ή δε λαμβάνουν υπόψιν τον πίνακα, από υπερεκτίμηση δυνατοτήτων, από λάθος εκτίμηση καταστάσεων, από έλλειψη εμπειρίας, από αστοχία υλικών ή άλλους παράγοντες
Σε ότι αφορά την μεγαλύτερη πρόσκληση που έχω αντιμετωπίσει αφορά την περίπτωση όπου ανεβαίνοντας για την κορυφή ενώ η πρόγνωση καιρού έδειχνε καλό καιρό…λίγο πριν την κορυφή μαύρισε ο ουρανός και έπρεπε να γυρίσουμε πίσω…φαινόταν ότι θα ρίξει πολύ βροχή και έριξε και χαλάζι μέσα στο κατακαλόκαιρο . Είνα χαρακτηριστικό του Ολύμπου αυτό, να συναντά κανείς όλες τις εποχές του χρόνου μέσα σε μια ημέρα! Θέλει γνώση, αποφασιστικοτητα ,άμεση δράση και ψυχραιμία η σωστή διαχείριση κινδύνου .Κάποιες φορές είναι καλύτερα να υποχωρεις από το να προχωρήσεις με κίνδυνο κάποιος να χάσει τη ζωή του.
Η καλύτερη ανάμνησή μου…. Δεν είναι μια …Έχω παρά πολλές υπέροχες αναμνήσεις με τους ανθρώπους που έχω συνοδέψει στα βουνά της Πιερίας…Η κάθε μία είναι ξεχωριστή γιατί οι άνθρωποι και το περιβάλλον είναι που διαφοροποιούν τις αναμνήσεις.
Θυμάμαι έντονα την εξόρμηση στον Όλυμπο με τους Αστροφυσικούς από όλο τον κόσμο οι οποίοι είχαν τόση χαρά καθόλου τη διάρκεια της εμπειρίας που με έκαναν να νοιώθω ευγνωμοσύνη και χαρά και τιμή που τους γνώρισα..Τα πιο μεγάλα μυαλά του κόσμου! και όμως μέσα στον Όλυμπο δεν υπάρχουν διακρίσεις και τίτλοι…Αυτοί οι μεγάλοι άνθρωποι μου έδειξαν ότι ο Όλυμπος είναι τεράστιος και προκαλεί δέος. Απαιτεί σεβασμό και οι κανόνες για όλους είναι ίδιοι.
Ήταν μοναδική εμπειρία για μένα να συνοδεύω ανθρώπους οι οποίοι αφιερώνουν όλο τους το χρόνο στην επιστήμη και όμως στον Όλυμπο όλοι μοιάζουν μικρά παιδιά!
Πώς αντιμετώπισες στο παρελθόν κάποια περίπτωση όπου η φυσική ικανότητα ενός πελάτη δεν ήταν ανάλογη με τη δυσκολία του οδοιπορικού; Τι φυσική κατάσταση απαιτείται και ποιος είναι ο απαραίτητος εξοπλισμός;
Όπως είπα και προηγουμένως πάντα λαμβάνω υπόψιν μου τη μέθοδο 3×3 .Από τη στιγμή που τελικά θα μπω στο πεδίο με την ομάδα πάντα έχω στο νου μου ότι θα πρέπει να έχω μαζί μου εξοπλισμό έξτρα που αφορά σε διαχείριση κινδύνου σε περίπτωση που αλλάξει το περιβάλλον.
Το πιο σωστό είναι να υπάρχει εξαρχής σωστή πρόβλεψη και πρόληψη. Είναι σημαντικό να υπάρχει πάντα plan b και να μπορει να αντιμετωπίσει μια κατάσταση που θα προκύψει στην πορεία της συνοδείας .
Ο διαβήτης στέκεται εμπόδιο στον τρόπο ζωής σου; Θα παρότρυνες κι άλλους πάσχοντες να σε μιμηθούν; Ποιο είναι το όραμά σου για το μέλλον;
Ο Σακχαρώδης Διαβήτης είναι μια χρονιά πάθηση που χρειάζεται καθημερινά φροντίδα! Προσωπικά τον βλέπω σαν πρόκληση…δηλαδή θέλω να κάνω συνέχεια πράγματα μαζί με το Διαβήτη μου και παρά το γεγονός ότι υπάρχουν σημεία που χρειάζεται μεγάλη προσοχή τον έχω δει στη ζωή μου ως έναν τύπο που συνεχώς είναι μαζί μου και ζητά την προσοχή μου .Για ανεξάρτητη τύπισσα νομιζω ότι είμαι πολύ καλή μαζί του γιατί μπήκε στη ζωή μου χωρίς να με ρωτήσει αν τον θέλω και έγινε στενός κορσές. Ναι πλέον κάνω οτι θέλω με το Διαβήτη μου εκτός από αγώνες. Ο Διαβήτης δε μπαίνει εμπόδιο στη ζωή σου εκτός αν του το επιτρέψεις εσύ! Προσωπικά παρότρυνω πολλούς ανθρώπους να ασχολούνται με ότι αγαπούν και να κυνηγούν τα όνειρά τους…βασικά να αθλούνται και να έχουν επαφή με τη φύση και το βουνό.
Έχω πραγματοποιήσει πολλές αναβάσεις με μικρά παιδιά που έχουν Σακχαρώδη διαβήτη μαζί με τους γονείς τους και τα έχω βάλει στη διαδικασία να συνοδεύουν μαζί μου μέσα από το παιχνίδι( κυκλικά). Το όραμά μου είναι να ανεβάσω μια ομάδα με άτομα που έχουν Σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και να φτάσουμε μέχρι την κορυφή. Να φάμε παρέα, να τους δείξω την Ανατολή και το φεγγάρι λιγο πριν τον Άρη( πλανητη) καθώς ο Όλυμπος είναι τόσο ψηλά που θα μπορούσαν να αγγίξουν και το διάστημα εαν το ήθελαν. Να καθίσουν στον θρόνο του Δία και να απολαύσουν όλες τις εποχές του χροόνου μέσα σε μια μέρα. Και στο παρελθόν είχα παρακινήσει άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη να κάνουν τριαθλο όπως και μέχρι αυτή την στιγμή που μιλάμε, να τρέχουν σε αθλητικούς αγώνες. Πρώτα από όλους τον γιο μου ο οποίος είναι 15 ετών και έχει και αυτός Σακχαρώδη Διαβήτη. Είναι πλέον αθλητής ορεινού τρεξίματος και εκπροσωπεί τους ανθρώπους με Σακχαρώδη Διαβήτη.
Θέλω επίσης να περπατήσω με άτομα σε αναπηρικό αμαξίδιο και να τους δώσω τη μεγάλη εικόνα του βουνού. Να τους κλείσω τα μάτια και να τους δώσω τις ευωδιές της φύσης και τη μουσική του Δάσους. Προσβασιμότητα και συμπερίληψη. Πρέπει το βουνό να είναι ανοιχτό σε όλους χωρίς διακρίσεις με τους επαγγελματίες συνοδούς- οδηγους βουνού φυσικά από δίπλα.
Ως κλείσιμο αυτής της συνέντευξης θα ήθελα να σε ευχαριστήσω με μια εμπειρία βουνού που θα σου μείνει αξέχαστη!
Αυτό που αγαπώ πολύ είναι να κάμω τους ανθρώπους να ξεχνούν τα πάντα μέσα στο βουνό και να επιστρέφουν σπίτι τους με συναισθήματα όμορφα, κόκκινα μάγουλα και γαλήνη στην ψυχή τους.
Με φαντάζομαι όταν μεγαλώσω και αν μεγαλώσω αρκετά καθώς νοιώθω μικρό παιδί να ζω σαν την Χάιντι σε ένα σπίτι στο βουνό. Με απλά πράγματα. Μόνο να μυρίζω το βουνό και να ακούω τη μουσική του. Εκεί ηρεμεί η ψυχή μου. Εκεί είμαι ελεύθερη και εκεί νοιώθω ότι είναι το σπίτι μου .
