1. Home
  2. Αθληση
  3. και
  4. ευεξία
  5. Γιώργος Ανυφαντής: Η προσωποποίηση της ψυχικής δύναμης
Γιώργος Ανυφαντής: Η προσωποποίηση της ψυχικής δύναμης

Γιώργος Ανυφαντής: Η προσωποποίηση της ψυχικής δύναμης

0

Kάθε Χριστούγεννα ψάχνω να βρω ένα ξεχωριστό μήνυμα για να έχω να πορεύομαι για την νέα χρονιά που θα έρθει. Συνήθως, το μήνυμα αυτό περίκλειε τις λέξεις αγάπη, ενσυναίσθηση, νοιάξιμο, φρο-ντίδα. Αποφάσισα τη συγκεκριμένη συνήθεια να την κρατήσω και φέτος, που όλα είναι αρκετά διαφορετικά σε σχέση με προηγούμενες χρονιές. Το φετινό μήνυμα, όμως, θα αφορά τη δύναμη. Και όταν λέω δύναμη δεν εννοώ τη μυϊκή, αλλά τη δύναμη ψυχής και το μήνυμα αυτό μου το πέρασε απλόχερα ο αθλητής 100 μέτρων, Γιώργος Ανυφαντής.

Γράφει η Μάρθα Φραγκάκη.

Τον Γιώργο τον συνάντησα στο φυσικό του περιβάλλον, στο γήπεδο, και το γεγονός πως ήταν ένα με τον χώρο με έκανε να μην δω καν το πρόσθετο μέλος που φορούσε στο πόδι του. Αποφάσισα να βρεθώ μαζί του όταν παρατήρησα τους ανθρώπους να παραπονιούνται με την υπάρχουσα κατάσταση και να μην μπορούν να τη διαχειριστούν.

Ο Γιώργος Ανυφαντής μέχρι τα 35 του χρόνια τα είχε καταφέρει εξαιρετικά. Είχε δημιουργήσει την οικογένεια που πάντα ήθελε, με μία γυναίκα που υπεραγαπά και εκείνη τον λατρεύει και δύο παιδιά, είχε καταφέρει να γίνει καταξιωμένος αθλητής με πολλές περγαμηνές στην πλάτη του ή μάλλον στα πόδια του, στο άθλημα των 400 μέτρων μετ’ εμποδίων και να δουλεύει ταυτόχρονα, γιατί είναι γνωστό πως οι αθλητές στη χώρα μας, δύσκολα επιβιώνουν μόνο μέσα από τον πρωταθλητισμό, όσες διακρίσεις και αν φέρουν. Γενικά, όλα έβαιναν βάσει προγράμματος, μέχρι που μία μέρα του Φεβρουαρίου του 2018 ένα τροχαίο έμελλε να του αλλάξει άρδην τη ζωή.

Γιώργος ΑνυφαντήςΤη μέρα εκείνη, λοιπόν, ο Γιώργος είχε πάει το πεντάχρονο τότε παιδί του στο νηπιαγωγείο και το μεσημέρι θα πήγαινε να το πάρει, αλλά παραλίγο να μην επιστρέψει καν σπίτι όπως μου είπε ο ίδιος, αφού στην επιστροφή του με τη μηχανή ένα αυτοκίνητο έπεσε πάνω του σε μία στροφή και από εκείνη τη στιγμή, ξεκινά ένας πρωτόγνωρος αγώνας για τον γνωστό αθλητή, ένας αγώνας για τη ζωή, για τον οποίο μπορεί να μην είχε προπονηθεί ποτέ κυριολεκτικά, αλλά εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως είχε όλο το ψυχικό σθένος να τον κερδίσει και αυτόν.

Κατευθείαν μετά τη σφοδρή σύγκρουση, ο Γιώργος δεν χάνει τις αισθήσεις του και αντιλαμβάνεται πως κόβεται το αριστερό του πόδι. Καθώς περίμενε για το ασθενοφόρο περίπου 45 λεπτά (!), γινόταν απόλυτα αντιληπτό από την πλευρά του πως δεν υπήρχε χρόνος για ζωή και αποφασίζει να καλέσει τη γυναίκα του και τον αδερφό του και να τους ενημερώσει για το συμβάν. Τον ρώτησα γιατί δεν κάλεσε τους γονείς του και μου είπε πως η στιγμή ήταν τόσο περίεργη που δεν θα μπορούσε να τη διαχειριστεί σωστά και μπορεί να τους πλήγωνε ανεπανόρθωτα. Αρχίζω ήδη να αντιλαμβάνομαι την ποιότητα του ανθρώπου με τον οποίο συζητώ και συνεχίζω να τον ακούω ακούραστα. «Έφτασα στο νοσοκομείο με 0 αιματοκρίτη και εκεί κάπου παραδόθηκα, έχασα τις αισθήσεις μου. Αφού μου περιόρισαν την αιμορραγία, ακολούθησε ο χειρουργικός ακρωτηριασμός στο αριστερό μου άκρο από τη μέση του μηρού, ενώ διαπιστώθηκε πως έχω και κάταγμα λεκάνης, για το οποίο επίσης χειρουργήθηκα, και σπασμένο χέρι», μου τα περιέγραφε σαν να τα έζησε χθες, αλλά με απόλυτη ηρεμία και ψυχραιμία. Ο Γιώργος νοσηλεύτηκε 4 μέρες στην ε-ντατική και έμεινε συνολικά 2 εβδομάδες στο νοσοκομείο. Κάπου εδώ αρχίζει να μου εξάρει τις συνέπειες που είχε φέρει ο αθλητισμός στη ζωή του όλα αυτά τα χρόνια: «Το σώμα μου ήταν δυνατό και «άκουγε» στη θεραπεία των γιατρών και όλο αυτό οφείλεται στον αθλητισμό. Αφού συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί, προσπάθησα από το νοσοκομείο ακόμα να σηκωθώ, να δω πώς θα περπατήσω». Απόρησα. Τον ρώτησα «Δεν παραιτήθηκες ποτέ;», με κοίταξε το ίδιο απορημένα και σαν να μου έλεγε το πιο φυσιολογικό πράγμα, απάντησε: «Οχι, ξεκίνησα άμεσα την ενδυνάμωση και ήθελα να φύγω γρήγορα από το νοσοκομείο. Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό να παραιτηθώ. Είχα πίσω τα παιδιά μου, την οικογένειά μου. Σαν αθλητής ήξερα να μην παραιτούμαι. Να πέφτω και να σηκώνομαι. Αν το έβλεπα και το παρουσίαζα εγώ σαν πρόβλημα, θα το έβλεπαν και οι άλλοι έτσι και θα χανόταν η ουσία. Βέβαια, αυτό είναι θέμα συλλογικής δουλειάς». Ο Γιώργος ό,τι κι αν πέρασε, όσα κι αν κατάφερε, πάντα έδινε εύσημα και στους άλλους και στον εαυτό του.

Συνέχισε λέγοντας: «Αφού επέζησα, έπρεπε να ζήσω ουσιαστικά. Το θεώρησα υποχρέωση σε εμένα, στους δικούς μου, στον προπονητή μου. Η καθημερινότητά μου είναι πολύ δύσκολη, ακόμα και μετά το πρόσθετο μέλος, αλλά προσπαθώ να την κάνω όπως πριν μα με διαφορετικό τρόπο. Οταν γύρισα σπίτι, δεν γύρισα όπως έφυγα, και όλο αυτό έπρεπε να το μεταφέρω στα παιδιά μου. Ημουν σε καροτσάκι, με ένα πόδι και εξωτερική οστεοσύνθεση στη λεκάνη. Παρ’ όλα αυτά το παιδί μου το αντιμετώπισε όπως και εγώ. Μου είπε μπαμπά δεν πειράζει θα διαλέξουμε μαζί πρόσθετο μέλος».

«Αφού επέζησα, έπρεπε να ζήσω ουσιαστικά»

Οταν ξεκίνησε να μου λέει για το πρόσθετο μέλος, κατάλαβα πόσα εμπόδια αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος που είναι ήδη σε μία τέτοια δυσχερή κατάσταση. Η κρατική στήριξη είναι σχεδόν ανύπαρκτη και ευτυχώς ο Γιώργος Ανυφαντής ήταν γνωστός στο χώρο του αθλητισμού και σχετικά γρήγορα χάρη στον προπονητή του, Σπύρο Τσούτσουρα και σε χορηγίες κατάφερε να έχει το νέο του… πόδι. Παρ’ όλα αυτά, ούτε για αυτό παραπονέθηκε, ούτε γι’ αυτό αναθεμάτισε, ούτε γι’ αυτό το έβαλε κάτω.

Από την πρώτη στιγμή που ξύπνησε στη νέα του πραγματικότητα, ήθελε να γυρίσει στο γήπεδο. Και μαντέψτε! Το κατάφερε και αυτό: «Εγώ είχα μάθει να είμαι στα στάδια από τα 15 μου. Ημουν στο στάδιο επί καθημερινή βάση και αυτό ήθελα και για τη νέα μου ζωή. Γενικά δεν έλειψα. Ερχόμουν στο στάδιο ακόμα και όταν δεν μπορούσα να τρέξω, για ενδυνάμωση και περπάτημα. Ετρεξα δέκα μήνες μετά τον τραυματισμό, 6 Δεκεμβρίου του 2018, και αυτό θεωρείται ρεκόρ για τον συγκεκριμένο ακρωτηριασμό. Τώρα περιμένω το Πανευρωπαϊκό και την Ολυμπιάδα». Με τον Γιώργο συζητούσαμε δύο ώρες. Μακάρι να μπορούσα να σας μεταφέρω όλα τα λόγια του στο χαρτί, γιατί όλα ήταν ένα μικρό μάθημα. Από την αξία που σου προσφέρει ο αθλητισμός, μέχρι τη δύναμη που αποκτάς στα δύσκολα όταν το θελήσεις.

Οταν είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τα πάντα με τη δύναμη της ψυχής σου, τότε κάθε νίκη είναι δυνατή.

Μιλώντας με πολλούς ανθρώπους και από τον χώρο της υγείας και μη, για την τρέχουσα κοβιντιανή περίοδο, αρκετοί ήταν αυτοί που προσπάθησαν να μου δώσουν θετικά και αισιόδοξα μηνύματα, αλλά πάντα μια μικρή αμφιβολία υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλό μου. Ο Γιώργος μπορεί να μην είναι ούτε γιατρός ούτε επιστήμονας, αλλά όταν μου είπε: «Προφανώς θα περάσει και αυτό, όλα περνάνε. Πιο δυνατοί θα γίνουμε και θα τα καταφέρουμε», πραγματικά με έκανε να το πιστέψω. Γιατί όταν είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τα πάντα με τη δύναμη της ψυχής σου, τότε κάθε νίκη είναι δυνατή.

Πηγή: Εφημερίδα “Περί Υγείας”