Πλεύρης: «Τα μέτρα για το φάρμακο δεν θίγουν την καινοτομία, αλλά την υπερκατανάλωση σε ακριβά φάρμακα»
Σε επίσημη δήλωση αναφορικώς με τη διάρθρωση του προϋπολογισμού της φαρμακευτικής δαπάνης προχώρησε ο υπουργός Υγείας, Θάνος Πλεύρης:
«Ο προϋπολογισμός της εξωνοσοκομειακής φαρμακευτικής δαπάνης παραμένει ως έχει διαχωριστεί σε φάρμακα υψηλού κόστους και λοιπά φάρμακα. Ο διαχωρισμός αυτός είναι απολύτως λελογισμένος καθώς επιβαρύνει αναλογικά όσα φάρμακα συμβάλουν στην αύξηση της δαπάνης.
Τα φάρμακα 1Α θα παραμείνουν σε κοινό προϋπολογισμό με τα 1Β, καθώς τα πρώτα επιβαρύνονταν υπέρμετρα.
Με βάση τα νεότερα στοιχεία κατανάλωσης οι κλειστοί προϋπολογισμοί θα αναδιαρθρωθούν με μεταφορά ποσού περί των 60 εκ. ευρώ στον προϋπολογισμό των φαρμάκων υψηλού κόστους από τα λοιπά φάρμακα και ήδη κινείται η διαδικασία για την έκδοση της αντίστοιχης ΚΥΑ. Οπότε και εξορθολογίζεται απόλυτα ο διαχωρισμός από το ποσοστό του 62%-38% σε περίπου 59%-41%.
Σε περίπτωση που εξοικονομηθούν άλλα κονδύλια, όπως πχ από τον ΙΦΕΤ, θα υπάρξει ενίσχυση συγκεκριμένων κατηγοριών.
Το δελτίο τιμών θα εκδοθεί με τους όρους αυτούς και ήδη δρομολογείται η έκδοση του.
Στόχος παραμένει ο έλεγχος της κατανάλωσης και μέσω διαρθρωτικών μέτρων οι δέκα πιο δαπανηρές κατηγορίες δραστικής ουσίας εντάσσονται άμεσα σε θεραπευτικά πρωτόκολλα και συνταγογραφικές οδηγίες.
Αντίστοιχα, τα φάρμακα μικρής θεραπευτικής αξίας (πχ βιταμίνες) διατίθενται με αυστηρότερο πρωτόκολλο και έχουν κλειστούς προϋπολογισμούς με έλεγχο της δαπάνης τους.
Τα συγκεκριμένα μέτρα δεν θιγούν την καινοτομία αλλά την υπερκατανάλωση σε ακριβά φάρμακα. Η χώρα μας θα εξορθολογίσει την κατανάλωση και καλεί τις εταιρίες να προσέρχονται στις διαπραγματεύσεις παρέχοντας εκπτώσεις όπως γίνεται σε όλες τις χώρες, λαμβάνοντας υπόψη ότι τα φάρμακα τους τιμολογούνται με τον μέσο όρο της Ευρωζώνης και όχι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προστατεύονται με κόφτη 7%, καθεστώς τιμολόγησης που θα επανεξετασθεί το 2023.
Τα ακριβά φάρμακα στη χώρα μας παραμένουν σε μεγάλη κατανάλωση και στόχος των μέτρων αποτελεί να μην λείπει κανένα φάρμακο από τον Έλληνα ασθενή, αλλά αντίστοιχα και το ελληνικό δημόσιο να προμηθεύεται και να πληρώνει τα φάρμακα που χρειάζεται και όχι την υπερκατανάλωση.