Οι ύποπτες ενδείξεις πριν την εμφάνιση του καρκίνου του παγκρέατος
Η παρακολούθηση δύο μεταβολικών δεικτών αποδεικνύεται χρήσιμη για την πιθανή ανίχνευση του καρκίνου του παγκρέατος στους ασθενείς – μία από τις πιο θανατηφόρες μορφές καρκίνου -, έως και τρία χρόνια νωρίτερα από ό,τι συμβαίνει συνήθως σήμερα.
Οι δείκτες αυτοί, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην πιο έγκαιρη διάγνωση της νόσου, βελτιώνοντας έτσι το ποσοστό επιβίωσης και το προσδόκιμο ζωής των ασθενών, είναι η ξαφνική μεγάλη απώλεια βάρους και η υπεργλυκαιμία (αύξηση του επιπέδου του σακχάρου στο αίμα) μη οφειλόμενη σε διαβήτη, σύμφωνα με τα συμπεράσματα μιας νέας βρετανικής επιστημονικής έρευνας.
Η μελέτη, η μεγαλύτερη του είδους της, οργανώθηκε από επιστήμονες των πανεπιστημίων του Σάρεϊ και της Οξφόρδης με επικεφαλής τη δρ Ανιέσκα Λεμάνσκα του πρώτου, καθώς και την οργάνωση Δράση Παγκρεατικού Καρκίνου και δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «PLoS One». Οι ερευνητές βασίστηκαν στην ανάλυση στοιχείων για 8.777 ασθενείς με καρκίνο παγκρέατος, καθώς και μια ομάδα 34.979 υγιών ατόμων (η ομάδα ελέγχου για λόγους σύγκρισης). Διαπιστώθηκε ότι στους ανθρώπους με παγκρεατικό καρκίνο μια δραματική απώλεια σωματικού βάρους μπορούσε να γίνει αισθητή έως δύο χρόνια πριν τη διάγνωση της νόσου. Τη στιγμή της διάγνωσης ο δείκτης μάζας σώματος των ασθενών ήταν πλέον κατά μέσο όρο τρεις μονάδες μικρότερος σε σχέση με τους υγιείς.
Επιπρόσθετα, η έρευνα έδειξε ότι η υπεργλυκαιμία, όπως διαπιστώνεται από την αύξηση του δείκτη γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c), ήταν ανιχνεύσιμη ακόμη νωρίτερα, έως τρία χρόνια πριν τη διάγνωση του παγκρεατικού καρκίνου. Το πάγκρεας είναι ένα ζωτικό όργανο με δύο σημαντικές λειτουργίες: την παραγωγή της ορμόνης ινσουλίνης (που ρυθμίζει το σάκχαρο στο αίμα) και πεπτικών ενζύμων.
Ο καρκίνος μπορεί να επηρεάσει τη μία ή και τις δύο αυτές λειτουργίες. Σήμερα σχεδόν το 90% των ασθενών διαγιγνώσκονται πολύ καθυστερημένα για να λάβουν θεραπείας. Η δρ. Λεμάνσκα τόνισε πως «λόγω της δυσκολίας στην ανίχνευση του παγκρεατικού καρκίνου, τα ποσοστά επιβίωσης είναι υπερβολικά χαμηλά σε σχέση με άλλους καρκίνους, με λιγότερο από το 10% των ανθρώπων να επιβιώνουν πέντε ή περισσότερα χρόνια μετά τη διάγνωση». Μόνο το 1% με παγκρεατικό καρκίνο ζει πάνω από δέκα χρόνια.
Η νέα μελέτη δείχνει ότι η απώλεια βάρους στους διαβητικούς σχετίζεται με ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο για τον εν λόγω καρκίνο, σε σχέση με όσους δεν έχουν διαβήτη αλλά χάνουν βάρος. Από την άλλη, η υπεργλυκαιμία στους μη διαβητικούς σχετίζεται με μεγαλύτερο κίνδυνο παγκρεατικού καρκίνου από ό,τι στους διαβητικούς.
«Η έρευνα μας δείχνει ότι μια δραματική και ανεξήγητη απώλεια βάρους, κυρίως στους ανθρώπους με διαβήτη, αλλά επίσης σε εκείνους χωρίς διαβήτη, καθώς και μια ανεξήγητη υπεργλυκαιμία, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με υψηλά επίπεδα καχυποψίας», υπογράμμισε ο καθηγητής Σιμόν ντε Λουζινιάν της Οξφόρδης.