Οι μεγαλύτερες επιδημίες – πανδημίες παγκοσμίως
Η εμφάνιση των επιδημιών έχει πλήξει την ανθρωπότητα καθ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής της, αλλάζοντας κατά κανόνα τον ρου της ιστορίας. Στις μέρες που βιώνουμε (και συνεχίζουμε να επιβιώνουμε με τον κορονοϊό να μας “κοιτά κατάματα”) τα παραπάνω γίνονται πιο εύκολα αντιληπτά από ποτέ! Το αισιόδοξο μήνυμα, όμως, είναι πως η ανθρωπότητα έχει καταφέρει να ξεπεράσει αρκετές επιδημίες/πανδημίες και βγήκε πιο δυνατή σε αντισώματα και γνώση! Έτσι ελπίζουμε πως θα γίνει και τώρα!
Για να δούμε ποιες ήταν οι μεγαλύτερες επιδημίες – πανδημίες παγκοσμίως από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι σήμερα!
Η προϊστορική επιδημία: Περίπου 3.000 π.Χ.
Πριν από περίπου 5.000 χρόνια, μια επιδημία εξάλειψε ένα προϊστορικό χωριό στην Κίνα. Τα πτώματα που προέκυψαν από την εν λόγω επιδημία στοιβάχτηκαν σε ένα σπίτι που αργότερα κάηκε. Από ό,τι φαίνεται η επιδημία αυτή δεν έκανε διακρίσεις στην ηλικία, καθώς βρέθηκαν σκελετοί ανηλίκων, νεαρών ενηλίκων και μεσήλικων 
ατόμων μέσα στο σπίτι, το οποίο μετατράπηκε σε αρχαιολογικό χώρο, που ονομάζεται «Hamin Mangha» και είναι ένας από τους καλύτερα διατηρημένους προϊστορικούς χώρους στη βορειοανατολική Κίνα. Από αρχαιολογική μελέτη/έρευνα συμπεραίνεται πως η επιδημία «έδρασε» ταχέως, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χρόνος ούτε για σωστές ταφές.
Πριν από την ανακάλυψη του «Hamin Mangha», μια άλλη προϊστορική μαζική ταφή, που χρονολογείται περίπου την ίδια χρονική περίοδο, βρέθηκε σε μια τοποθεσία που ονομάζεται Miaozigou, στη βορειοανατολική Κίνα. Αυτές οι δύο ανακαλύψεις υποδηλώνουν ότι μια επιδημία πραγματικά έπληξε ολόκληρη την περιοχή της ΒΑ Κίνας.
Ο λοιμός των Αθηνών: 430 π.Χ.
Ο λοιμός των Αθηνών ή «Σύνδρομο του Θουκυδίδη» ήταν μια καταστροφική επιδημία, η οποία εκδηλώθηκε στην πόλη-κράτος των Αθηνών στην αρχαία Ελλάδα, κατά το δεύτερο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου, το 430 π.Χ., και ενώ η πόλη πολιορκούνταν από τους Σπαρτιάτες. Θεωρείται πως η επιδημία πρωτοεμφανίστηκε στο κύριο λιμένα της Αθήνας, τον Πειραιά, που αποτελούσε την κύρια είσοδο προμηθειών της πόλης. Ο λοιμός εμφανίστηκε και σε άλλες περιοχές της ανατολικής Μεσογείου, επέστρεψε δύο φορές, το 429 π.Χ. και τον χειμώνα του 427/426 π.Χ., και η καταστροφή που προκάλεσε στον πληθυσμό της Αθήνας ήταν ένα σημαντικό πρώτο πλήγμα για την πόλη ως προς την εξέλιξη του πολέμου.
Προκάλεσε το θάνατο ενός μεγάλου ποσοστού των κατοίκων της πόλης, ανάμεσα στους οποίους και του ίδιου του Περικλή μαζί με τα μέλη της οικογενείας του, ενώ οι λεπτομερείς μαρτυρίες του Θουκυδίδη είναι ανεκτίμητες για την μελέτη του γεγονότος, καθώς ο ίδιος ήταν αυτόπτης μάρτυρας και είχε μολυνθεί, αλλά κατόρθωσε να επιζήσει. Επίσης, ο Ιπποκράτης ήταν ένας από τους γιατρούς που βρίσκονταν στην πόλη και η συνεισφορά του στην αντιμετώπιση του λοιμού ήταν σημαντική.
Οι περιγραφές του Θουκυδίδη αναφέρουν πως οι άνθρωποι που ήταν ήδη ασθενείς από κάποια άλλη ασθένεια, κατέληγαν να αποκτήσουν και την ασθένεια του λοιμού, ενώ όσοι ήταν υγιείς, εμφάνιζαν αιφνίδια πονοκέφαλο και ισχυρό πυρετό, μαζί με ερεθίσματα στο σώμα και ερεθισμό των ματιών με μια αίσθηση τσουξίματος. Το εσωτερικό του στόματος, ο φάρυγγας και η γλώσσα γίνονταν αιματώδη και η εκπνοή αφύσικη και δυσώδης.
Ο Θουκυδίδης αναφέρει πως αν κανείς ήθελε να διαφύγει τον θάνατο, έκοβε το μέρος του σώματος όπου υπήρχε εμφανής ένδειξη των συμπτωμάτων, όπως άκρα των χεριών και ποδιών, και μερικοί έβγαζαν ακόμη και τα μάτια τους. Άλλοι πάλι, αμέσως μετά την θεραπεία τους, πάθαιναν γενική αμνησία και δεν αναγνώριζαν ούτε τους εαυτούς τους ούτε τους οικείους τους.
Ο λοιμός των Αντωνίνων: 165 – 180 μ.Χ.
Ο λοιμός των Αντωνίνων ή Λοιμός του Γαληνού, ξέσπασε το 165 μ.Χ., στο απόγειο της Ρωμαϊκής κυριαρχίας και 
διαδόθηκε σε ολόκληρη την Μεσόγειο κατά τη θητεία του Μάρκου Αυρηλίου Αντωνίνου Αυγούστου (161-180). Το πρώτο κύμα της επιδημίας διήρκεσε μέχρι το 180 μ.Χ. επηρεάζοντας το σύνολο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μεταξύ των συμπτωμάτων ήταν πυρετός, διάρροια, εμετός, δίψα, πρησμένος λαιμός και βήχας. Συγκεκριμένα, ο Γαληνός, γιατρός του Μάρκου Αυρηλίου, σημείωσε ότι η διάρροια ήταν μαύρη και προκαλούσε γαστρεντερική αιμορραγία, ενώ ο βήχας είχε άσχημη οσμή και εμφανίζονταν κόκκινα και μαύρα εξανθήματα σε ολόκληρο το σώμα.
Αυτοί που μολύνονταν υπέφεραν για περίπου δύο εβδομάδες. Δεν πέθαιναν όλοι και όσοι επιβίωναν ανέπτυσσαν ανοσία. Με βάση την περιγραφή του Γαληνού, οι σύγχρονοι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η ασθένεια που έπληξε την αυτοκρατορία μάλλον ήταν ευλογιά.
O λοιμός του Κυπριανού: 250 – 271 μ.Χ.
Ο λοιμός πήρε το όνομά του από τον Άγιο Κυπριανό, επίσκοπο της Καρχηδόνας, που χαρακτήρισε την εν λόγω 
πανδημία ως την αρχή του τέλους του κόσμου. Εκτιμάται ότι ο λοιμός του Κυπριανού «σκότωνε» 5.000 ανθρώπους την ημέρα μόνο στη Ρώμη. Το 2014, οι αρχαιολόγοι στο Λούξορ ανακάλυψαν έναν χώρο μαζικής ταφής των θυμάτων του λοιμού, των οποίων τα σώματα είχαν καλυφθεί από ένα παχύ στρώμα ασβέστη, που όπως έχει αποδειχθεί χρησιμοποιούταν ως ένα είδος απολυμαντικού. Οι αρχαιολόγοι, επίσης, βρήκαν τρία κλιβάνους που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή ασβέστη, ενώ έχει αποδειχθεί πως οι σοροί των θυμάτων καίγονταν σε μια τεράστια φωτιά.
Ενδεχομένως η πανδημία ξεκίνησε από την Αιθιοπία. Στη συνέχεια, όμως, μέσω της Βόρειας Αφρική πέρασε στη Ρώμη και βορειότερα. Υπήρχαν εστίες της πανδημίας και τους επόμενους τρεις αιώνες. Το 444 έπληξε τη Βρετανία.
Ο λοιμός του Ιουστινιανού: 541 – 542 μ.Χ.
Το έτος 541 μ.Χ., μια άγνωστη ασθένεια έκανε την εμφάνισή της στο Μεσογειακό λιμάνι της Αιγύπτου, Πηλούσιο, 
και εξαπλώθηκε σε όλες τις επαρχίες της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Το 542 μ.Χ., η νόσος εμφανίστηκε και στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη και άρχισε να εξαπλώνεται σταδιακά προς τη Δύση φθάνοντας μέχρι τη Βρετανία και την Ιρλανδία.
Στη διάρκεια της πανδημίας υπολογίζεται ότι έχασαν της ζωή τους 30 με 50 εκατ. άνθρωποι, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο ήμισυ του παγκοσμίου πληθυσμού εκείνης της εποχής.
Κατά τον Προκόπιο,που αποτελεί την βασική πηγή για την βουβωνική πανώλη, η νόσος είχε διαφορετική πορεία σε κάθε ασθενή. Μπορούσε να προκαλέσει κώμα ή μια μορφή παραφροσύνης συνοδευόμενη από αϋπνία, παρακρούσεις και παραισθήσεις. Οι δύο τελευταίες ευθύνονται για μεγάλο αριθμό θανάτων.
Ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ιουστινιάνός Α’ προσβλήθηκε από πανώλη με αποτέλεσμα να νοσήσει πολύ σοβαρά. Η κατάσταση της υγείας του αυτοκράτορα επιδεινώθηκε τόσο ώστε σε όλους δινόταν η εντύπωση ότι θα πεθάνει γρήγορα, πράγμα όμως που δεν έγινε.
Ο Μαύρος Θάνατος: 1346 – 1353
Ο Μαύρος Θάνατος ή αλλιώς Μαύρη Πανώλη ήταν μία από τις πιο καταστροφικές πανδημίες στην παγκόσμια ιστορία. Υπολογίζεται πως τα θύματά του ανέρχονταν από 100 έως 200 εκατομμύρια στην Ευρώπη, στην Ασία και 
στη βόρεια Αφρική. Η αρχή της εν λόγω πανδημίας έγινε στην Κίνα και έπειτα ακολουθώντας του «δρόμους του μεταξιού» εμφανίζεται στην Κριμαία και έπειτα στην Ιταλία, από όπου και διαδόθηκε σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη. Η θεοκρατούμενη Γηραιά Ήπειρος το εξέλαβε ως θεϊκή τιμωρία και προσπάθησε να… εξοντώσει την πανώλη με τελετές, ξόρκια και τελετουργίες, όπως άρμοζε στις μυστικιστικές μεθόδους της εποχής. Εννοείται πως σε αρκετές περιπτώσεις ο κύριος αίτιος ήταν ο μη χριστιανός, με αποτέλεσμα οι Εβραίοι να πάρουν τον ρόλο του εξιλαστήριου θύματος.
Η ιατρική επιστήμη, έχοντας μείνει στις διδαχές του Ιπποκράτη και του Γαληνού, στάθηκε ανεπαρκής μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο, αλλά η αλήθεια είναι πως και οι ορθολογιστές της εποχής δεν είχαν και πολλές επιλογές, καθώς κατηγορήθηκαν πολλάκις για μαγεία, και αλχημείες από τους σκοταδιστές που κυριαρχούσαν της περιόδου.
H επιδημία Cocoliztli: 1545 – 1548
H επιδημία Cocoliztli ήταν μια μορφή ιογενούς αιμορραγικού πυρετού που σκότωσε 15 εκατομμύρια κατοίκους του 
Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής. Οι άνθρωποι αυτοί βέβαια ήταν ήδη εξασθενημένοι λόγω της ακραίας ξηρασίας και η ασθένεια αποδείχθηκε καταστροφική. Το «Cocoliztli» είναι η λέξη των Αζτέκων για «παράσιτα».
Από μελέτη που έγινε στο DNA των σκελετών των θυμάτων διαπιστώθηκε πως μολύνθηκαν από ένα είδος σαλμονέλας, που προκαλεί υψηλό πυρετό, αφυδάτωση και γαστρεντερικά προβλήματα και εξακολουθεί να αποτελεί μέχρι και σήμερα σοβαρή απειλή για την υγεία.
Η Μεγάλη πανούκλα του Λονδίνου: 1665 – 1666
H μεγάλη επιδημία της πανούκλας που εκδηλώθηκε στο Λονδίνο κι άλλες πόλεις της Αγγλίας, το 1665-1666 σάρωσε
πάνω από 100.000 ψυχές στο Λονδίνο. Το 1666 επακολούθησε την φοβερή επιδημία, μια μεγάλη πυρκαγιά στο Λονδίνο.
Η αρρώστια έφτασε πρώτα στο Λονδίνο με εμπορεύματα που είχαν έρθει από την Ολλανδία και που είχαν φτάσει εκεί από την Ανατολική Μεσόγειο. Οι κάτοικοι του Λονδίνου κολλούσε ο ένας τον άλλο, ή από τα ρούχα, την επαφή, ή την αναπνοή. Κανείς δεν ήξερε πότε ή που ή πώς κόλλησε την αρρώστια και από ποιον.
Η πανούκλα δημιουργούσε εξογκώματα στους βουβώνες, στο σβέρκο, στις μασχάλες, πυώδη αποστήματα, όγκους, υψηλό πυρετό, εμετούς, ανυπόφορους πονοκεφάλους, πόνους στην πλάτη, κηλίδες γάγγραινας στο μέγεθος μικρού ασημένιου νομίσματος κ.λπ.
Η Μεγάλη πανούκλα της Μασσαλίας: 1720-1723
Σύμφωνα με ιστορικά αρχεία, η Μεγάλη Πανώλη της Μασσαλίας ξεκίνησε όταν ένα πλοίο που ονομαζόταν Grand-Saint-Antoine και μετέφερε στη Μασσαλία της Γαλλίας φορτίο εμπορευμάτων από την ανατολική Μεσόγειο. Αν και το πλοίο ήταν σε καραντίνα, η πανώλη έφτασε στην πόλη, πιθανώς μέσω μολυσμένων τρωκτικών.
Η πανούκλα εξαπλώθηκε γρήγορα και τα επόμενα τρία χρόνια, μπορεί να πέθαναν περίπου 100.000 άνθρωποι στη Μασσαλία και τις γύρω περιοχές. Εκτιμάται ότι μέχρι το 30% του πληθυσμού της Μασσαλίας μπορεί να έχασε τη μάχη με την πανώλη.
Η Ρωσική πανώλη: 1770 – 1772
Όταν η Μόσχα μολύνθηκε από πανούκλα ο τρόμος των πολιτών μετατράπηκε σε βία. Οι ταραχές εξαπλώθηκαν ταχέως στην πόλη και κορυφώθηκαν με τη δολοφονία του Αρχιεπισκόπου Αμβροσίου.
Η αυτοκράτειρα της Ρωσίας, η Αικατερίνη Β’, ήταν τόσο απελπισμένη που για να συγκρατήσει την πανούκλα και να αποκαταστήσει τη δημόσια τάξη εξέδωσε ένα βιαστικό διάταγμα που διέταζε να μετακινηθούν όλα τα εργοστάσια εκτός Μόσχας. Μέχρι τη λήξη της πανώλης, μπορεί να είχαν πεθάνει περίπου 100.000 άνθρωποι.
Η Επιδημία του Κίτρινου Πυρετού: 1793
Η επιδημία κίτρινου πυρετού του 1793 εξαπλώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, σκοτώνοντας χιλιάδες 
ανθρώπους, ενώ θανατηφόρα ξεσπάσματα της νόσου σημειώνονταν μέχρι το 1798.
Ο κίτρινος πυρετός είναι ιογενές λοιμώδες νόσημα που μεταδίδεται στον άνθρωπο με τα τσιμπήματα των κουνουπιών. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα συμπτώματα περιλαμβάνουν πυρετό, ρίγη, απώλεια της όρεξης, ναυτία, μυϊκοί πόνοι ιδιαίτερα στην πλάτη, και πονοκεφάλους. Τα συμπτώματα βελτιώνονται συνήθως εντός πέντε ημερών. Σε μερικούς ανθρώπους μέσα σε μια ημέρα από τη βελτίωση, ο πυρετός επανέρχεται, εμφανίζονται κοιλιακοί πόνο και η ηπατική βλάβη ξεκινά προκαλώντας κίτρινο δέρμα. Εάν αυτό συμβεί, ο κίνδυνος αιμορραγίας και τα προβλήματα των νεφρών αυξάνονται επίσης.
Η πανδημία της γρίπης: 1889 – 1890
Η πρώτη Ασιατική γρίπη εκδηλώνεται την περίοδο 1889 – 1890. Ξεκίνησε τον Μάιο του 1889 στην Μπουχάρα του Ουζμπεκιστάν και μέσα σε πέντε μήνες εξαπλώνεται ως τον Καύκασο. Πολύ γρήγορα μεταδόθηκε σε Βόρεια και Νότια Αμερική, Ινδία και Αυστραλία. Το στέλεχος του ιού ήταν το Η2Ν8, επιθετικό και με πολύ υψηλό δείκτη θνησιμότητας με αποτέλεσμα περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι να χάσουν την ζωή τους.
Η επιδημία της πολιομυελίτιδας: 1916
Το 1916, η επιδημία της πολιομυελίτιδας που ξέσπασε στις ΗΠΑ προκάλεσε το θάνατο 6.000 ανθρώπων και μόνιμη παράλυση σε άλλους 27.000. Η ασθένεια προκαλούσε σταδιακή παράλυση και μεταδιδόταν με ταχύτατους ρυθμούς, ιδιαίτερα μεταξύ των παιδιών. Το τελευταίο στάδιό της ήταν η παράλυση των μυών του στέρνου. Σε εκείνο το σημείο, ο θάνατος ήταν σχεδόν σίγουρος, καθώς ο ασθενής δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Ο εμβολιασμός κατά της πολιομυελίτιδας άρχισε το 1955. Έτσι, μέχρι το 1960 ο αριθμός των ασθενών είχε μειωθεί στους 3.000, και μέχρι το 1979 υπήρχαν μόνο 10 περίπου.
Ισπανική γρίπη: 1918 – 1920
Η Ισπανική γρίπη ήταν πανδημία γρίπης η οποία εκδηλώθηκε το 1918 και είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 100 εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο ιός μεταπήδησε από τα πτηνά στον άνθρωπο και στη συνέχεια άρχισε να μεταδίδεται μεταξύ των ανθρώπων.
Η ισπανική γρίπη πιθανότατα προήλθε από την Άπω Ανατολή, ονομάστηκε όμως έτσι επειδή οι πρώτες αναφορές για την πανδημία προήλθαν από τον Τύπο της Ισπανίας, η οποία δεν συμμετείχε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περίπου τα δύο τρίτα των θανάτων ήταν τότε μεταξύ ατόμων ηλικίας 18 έως 50 ετών. Στα χρόνια που οδήγησαν στην πανδημία της γρίπης του 1918, το προσδόκιμο ζωής στις ΗΠΑ ήταν στις αρχές των 50 ετών. Αλλά σε ένα μόνο χρόνο μετά το χτύπημά της, το μέσο προσδόκιμο ζωής των ΗΠΑ μειώθηκε κατά 12 χρόνια.
Ένας λόγος για τον οποίο η γρίπη του 1918 ήταν τόσο θανατηφόρα για τους νεαρούς ενήλικες ήταν επειδή το ξέσπασμα ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του Α ‘Παγκοσμίου Πολέμου, όταν πολλοί στρατιώτες βρίσκονταν σε στρατώνες και σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους.
Ασιατική γρίπη: 1957-1958
Εκδηλώθηκε τον Φεβρουάριο του 1957 στην Κίνα. Χρειάστηκαν λιγότερο από τέσσερις μήνες για να περάσει τα σύνορα των ΗΠΑ και της Αγγλίας. Δημοσίευμα των «Νιου Γιορκ Τάιμς» εκείνης της εποχής έκανε λόγο για επιδημία στο Χονγκ Κονγκ που μόλυνε σε σύντομο χρονικό διάστημα τουλάχιστον 250.000 ανθρώπους. Τα κρούσματα ωστόσο αυξήθηκαν όταν μπήκε το φθινόπωρο και πριν προλάβει να λήξει ο συναγερμός, σημειώθηκε δεύτερο κύμα τον Ιανουάριο του 1958. Το ποσοστό θνητότητας της ασιατικής γρίπης ήταν ιδιαίτερα υψηλό, σαφώς ωστόσο χαμηλότερο από αυτό της ισπανικής γρίπης. Πάντως, μόνο στις ΗΠΑ πέθαναν 69.800 άνθρωποι. Ο ιός Α (Η2Ν2) έπληττε κυρίως όσους έπασχαν από χρόνια προβλήματα υγείας, ενώ μεταγενέστερες μελέτες έδειξαν πως ιδιαίτερα ευάλωτες ήταν και οι γυναίκες που διήνυαν το τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης τους.
Η γρίπη των χοίρων: 2009 – 2010
Τον Απρίλιο του 2009 ανακοινώθηκαν τα πρώτα κρούσματα στο Μεξικό και στις ΗΠΑ από τη γρίπη των χοίρων. Η γρίπη αυτή προκαλείται από τον ιό Η1Ν1 που είναι ένας νέος τύπος ιού που προκαλεί γρίπη τύπου Α και διασπείρεται ταχύτατα με αποτέλεσμα τον Ιούνιο του 2009 ο ΠΟΥ να κηρύξει κατάσταση πανδημίας γεγονός που 
συνετέλεσε στην εμφάνιση ανησυχίας και φόβου ανάμεσα στο πληθυσμό. Η ονομασία δόθηκε γιατί στην αρχή φάνηκε από τον εργαστηριακό έλεγχο ότι πολλά από τα γονίδια του ιού είναι παρόμοια με τα γονίδια ιών που προκαλούν γρίπη στους χοίρους.
Ο ιός μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο με τους ίδιους τρόπους που μεταδίδεται και η εποχική γρίπη, ενώ τα συμπτώματα που εμφανίζει είναι όμοια με αυτά που χαρακτηρίζουν την εποχική γρίπη τύπου Α. Η νόσος μπορεί να εκδηλωθεί με ήπια έως σοβαρή μορφή ενώ πολλοί ασθενείς αναρρώνουν από μόνοι τους χωρίς ιατρική φροντίδα. Η γρίπη Η1Ν1 διαφέρει από την εποχική γρίπη στο ότι προσβάλλει λιγότερο συχνά τη τρίτη ηλικία.
Έμπολα: 2014 – 2016
Η Νόσος του Έμπολα (EVD) ή αιμορραγικός πυρετός Έμπολα (EHF) είναι μια ανθρώπινη νόσος που προκαλείται από τον ιό Έμπολα. Τα συμπτώματα συνήθως εμφανίζονται δύο μέρες έως και τρεις εβδομάδες μετά την επαφή με τον ιό και σε αυτά περιλαμβάνονται πυρετός, πονόλαιμος, μυϊκοί πόνοι και πονοκέφαλος. Συνήθως, συνοδεύονται από ναυτία, εμετό και διάρροια, και ταυτόχρονα μειωμένη λειτουργία του συκωτιού και των νεφρών. Σε αυτό το στάδιο, ορισμένα άτομα αρχίζουν να εμφανίζουν προβλήματα αιμορραγίας. Ο ιός μπορεί να μεταδοθεί μετά από επαφή με το αίμα ή με τα υγρά του σώματος κάποιου μολυσμένου ζώου ή ανθρώπου.
Τον Φεβρουάριο του 2014, το πρώτο ξέσπασμα του ιού Έμπολα εμφανίστηκε στη Γουινέα. Στις 23 Απριλίου ο συνολικός αριθμών των επιβεβαιωμένων περιπτώσεων της ασθένειας του ιού (EHF) αυξήθηκε στους 242, περιλαμβάνοντας 142 θανάτους με αυξημένο ποσοστό θνητότητας 59%. Ο ιός γρήγορα εξαπλώθηκε και πέρα από τα σύνορα της Γουινέας, όπως στη Λιβερία, στη Σιέρα Λεόνε, στην Γκάνα, στο Μάλι. Δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν υπάρχει θεραπεία για τον Ebola, παρ’ όλο που οι προσπάθειες για την εξεύρεση εμβολίου βρίσκονται σε εξέλιξη.
O ιός Ζίκα: 2015 έως σήμερα
Ο ιός Ζίκα μεταδίδεται μέσα από τα κουνούπια, αλλά και από το σπέρμα στο οποίο και μπορεί να παραμείνει για μερικές εβδομάδες μετά την ανάρρωση του άνδρα που νόσησε με λοίμωξη από τον εν λόγω ιό. Οι περισσότεροι άνθρωποι που νοσούν παρουσιάζουν πυρετό, συνήθως μικρότερο από 39οC, εξάνθημα, αλλά μπορεί, επίσης, να παρουσιάσουν αρθραλγία, μυαλγία, κεφαλαλγία και επιπεφυκίτιδα (κόκκινα μάτια που τρέχουν). Θάνατοι από την νόσο είναι σπάνιοι. Ο ιός σχετίζεται με σοβαρές επιπλοκές σε έμβρυα, όπως μικροκεφαλία και νευρολογικές διαταραχές, και το σύνδρομο Guillain Barre σε ενήλικα άτομα, καθώς και με αυτοάνοσες εκδηλώσεις. Η σχέση μεταξύ αυτών των διαταραχών και του ιού είναι υπό διερεύνηση.. Τον Φεβρουάριο του 2016 ο ΠΟΥ, σύμφωνα με τις οδηγίες του Διεθνούς Υγειονομικού Κανονισμού, ανακηρύσσει τον Zika ως Επείγον Πρόβλημα Δημόσιας Υγείας Διεθνούς Ενδιαφέροντος. Το είδος των κουνουπιών που μεταδίδει τον ιό Ζίκα ευδοκιμεί σε θερμά και υγρά κλίματα, με αποτέλεσμα η Νότια και Κεντρική Αμερική να αποτελούν τις μεγάλες… αγαπημένες του ιού.