H πρόληψη, καθώς και η ολοκληρωμένη, καθημερινή φροντίδα των δοντιών και των ούλων θεωρούνται απαραίτητα, ώστε να εξασφαλιστεί η στοματική υγιεινή, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της συνολικής καλής λειτουργίας του οργανισμού μας.
Γράφουν οι Βασιλείου Χρήστος και Πλιάτσικα Κωνσταντίνα, Χειρουργοί Οδοντίατροι, D.D.S, απόφοιτοι Πανεπιστημίου Αθηνών, www.vpdental.gr.
Ποια είναι, ωστόσο, τα συχνότερα προβλήματα που μπορεί κανείς να συναντήσει στη στοματική κοιλότητα;
Ενα από τα βασικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι η ασθένεια των ούλων, η οποία αρχικά εμφανίζεται ως οίδημα, ερυθρότητα και αιμορραγία στα ούλα (ουλίτιδα), ενώ σε προχωρημένο στάδιο (περιοδοντίτιδα) μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε απώλεια κάποιου δοντιού. Η περιοδοντική νόσος, λοιπόν, οφείλεται σε μικρόβια (οδοντική πλάκα και πέτρα) που βρίσκονται στη στοματική κοιλότητα]=8θθ. Εάν η φλεγμονή παραμείνει, και σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, κληρονομικούς κι εξωγενείς (π.χ. κάπνισμα, stress), αρχίζει να επηρεάζεται το οστό που στηρίζει τα δόντια, οδηγώντας στη σταδιακή απώλειά του, στη «χαλάρωση» και υποχώρηση των ούλων και στην αύξηση της κινητικότητας των δοντιών.
Αναλόγως με τη βαρύτητα της νόσου η αντιμετώπιση περιλαμβάνει την απομάκρυνση των μικροβίων (καθαρισμός δοντιών), τη σωστή καθημερινή στοματική υγιεινή (βούρτσισμα, μεσοδόντιος καθαρισμός με νήμα-βουρτσάκια, στοματικά διαλύματα) και τον επανέλεγχο σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ακόμα, σε περιπτώσεις περιοδοντίτιδας, οι ριζικές αποξέσεις (βαθύς καθαρισμός), το οδοντιατρικό laser και οι μικροχειρουργικές παρεμβάσεις αποτελούν επιλογές για την αντιμετώπισή της.
Σχετικά με τα δόντια, το πιο συχνό πρόβλημα είναι η τερηδόνα. Τα μικρόβια της στοματικής κοιλότητας σε συνδυασμό με διατροφή πλούσια σε ζάχαρη και υδατάνθρακες και ελλιπή στοματική υγιεινή μπορεί να προκαλέσουν σταδιακή αποδόμηση της σκληρής οδοντικής ουσίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία κοιλότητας. Ως συνέπεια, συμπτώματα, όπως ευαισθησία στο κρύο και πόνος στη μάσηση, αλλά και αισθητικά προβλήματα και κατάγματα δοντιών κάνουν την εμφάνιση τους.
Οι αρχόμενες τερηδόνες είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν με τη χορήγηση φθορίου (φθοριούχες οδοντόκρεμες, φθορίωση) και την τροποποίηση της δίαιτας. Σε μεγαλύτερες τερηδονικές προσβολές, οι εμφράξεις (σφραγίσματα), είναι απαραίτητες για την αποκατάσταση της αντοχής, της λειτουργικότητας και της αισθητικής των δοντιών. Σε περιπτώσεις πιο εκτεταμένης απώλειας οδοντικής ουσίας και καταγμάτων, οι αποκαταστάσεις ενθέτων – επενθέτων ή στεφανών (θήκες) από σύγχρονα υλικά, σε συνεργασία με εξειδικευμένο οδοντοτεχνίτη κρίνονται αναγκαίες για την εξασφάλιση της αντοχής του δοντιού.
Στις περιπτώσεις όπου η τερηδόνα έχει προχωρήσει στο εσωτερικό του δοντιού και έχει «μολύνει» τον πολφό του (το νεύρο), προκαλώντας πόνο ή και απόστημα, η ενδοδοντική θεραπεία (απονεύρωση) αποτελεί τη λύση, ώστε να αντιμετωπίσουμε τα συμπτώματα και να αποτρέψουμε την εξαγωγή του δοντιού.
Στις μέρες μας, όλο και περισσότεροι ασθενείς με αισθητικά προβλήματα αναζητούν λύσεις για τη βελτίωση του χαμόγελού τους. Οι όψεις ρητίνης και οι όψεις πορσελάνης αποτελούν τις βασικές μας επιλογές, ώστε ο ασθενής να βελτιώσει το σχήμα, τη θέση, το χρώμα των δοντιών του ή ακόμα και να «κλείσει» υπάρχοντα κενά ανάμεσα στα δόντια, ικανοποιώντας έτσι τις αισθητικές του ανάγκες.
Επιπλέον, για να βελτιώσουμε το φυσικό χρώμα των δοντιών, τα σύγχρονα υλικά και πρωτόκολλα λεύκανσης μάς βοηθούν να το επιτύχουμε χωρίς την αφαίρεση οδοντικής ουσίας, με ασφαλείς και συντηρητικές διαδικασίες. Ανάλογα με την περίπτωση, επιλέγουμε τη λεύκανση στο σπίτι με ειδικούς μαλακούς νάρθηκες ή τη λεύκανση στο οδοντιατρείο, είτε το συνδυασμό αυτών.
Ενα σημαντικό πρόβλημα που μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει είναι η απώλεια ενός η περισσοτέρων δοντιών. Η έλλειψη δοντιών θεωρείται κάποιου βαθμού αναπηρία και δυσχεραίνει τη διαδικασία της μάσησης, της ομιλίας και επηρεάζει την αισθητική.
Αξιόπιστη λύση αποτελεί η προσθετική με την κατασκευή μεμονωμένων στεφανών (θήκες) είτε γεφυρών ακίνητων επί δοντιών με στόχο να βελτιώσουμε τη λειτουργία της μάσησης καθώς και την αισθητική του χαμόγελου. Μπορούμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε στεφάνες/γέφυρες κατασκευασμένες από μεταλλοπορσελάνη είτε εξ ολοκλήρου από σύχρονα κεραμικά υλικά (ολοκεραμικές αποκαταστάσεις), αποδίδοντας φυσικότητα και ένα όμορφο αισθητικό αποτέλεσμα και εξασφαλίζοντας παράλληλα την αντοχή και τη μακροβιότητα του δοντιού.
Παρ’ όλα αυτά, σε πολλές περιπτώσεις στις οποίες προσπαθούμε να είμαστε πιο συντηρητικοί όσον αφορά στην αφαίρεση οδοντικής ουσίας η καταλληλότερη και πιο σύγχρονη θεραπευτική επιλογή είναι τα οδοντικά εμφυτεύματα.
Αποτελούν μια νέα τεχνητή «ρίζα» δοντιού απόλυτα βιοσυμβατή (τιτάνιο) που τοποθετείται χειρουργικά στο οστό της γνάθου. Το μεγάλο πλεονέκτημα των εμφυτευμάτων είναι η αποκατάσταση της απώλειας δοντιών χωρίς να θιχτούν (τροχιστούν) καθόλου τα παρακείμενα δόντια, όπως συμβαίνει κατά την κατασκευή μιας κλασικής γέφυρας. Στη συνέχεια, και μετά από αναμονή κάποιων εβδομάδων, ώστε να ολοκληρωθεί η βιολογική διαδικασία της οστεοενσωμάτωσης, πραγματοποιείται η τελική προσθετική αποκατάσταση με στεφάνες ή γέφυρες επί των εμφυτευμάτων με στόχο να αποκατασταθεί πλήρως η λειτουργικότητα και η αισθητική του στόματος.
Οι κινητές μερικές ή ολικές οδοντοστοιχίες αποτελούν, επίσης, ένα χρήσιμο εργαλείο στην αποκατάσταση ελλειπόντων δοντιών.
Ενα ακόμα σημαντικό πρόβλημα που παρατηρείται σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους αποτελεί και το σφίξιμο ή τρίξιμο των δοντιών κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Το φαινόμενο αυτό του βρυγμού – βρουξισμού αποτελεί μια παραλειτουργική έξη, η οποία ενδέχεται να προκαλέσει φθορές, προβλήματα και πόνο στα δόντια, τους μύες του προσώπου, την κροταφογναθική διάρθρωση, ακόμα και πονοκεφάλους.
Η αντιμετώπιση του συνήθως γίνεται με την κατασκευή ενός εξατομικευμένου σκληρού νάρθηκα, και τη χρήση του κατά το νυχτερινό ύπνο.
Πηγή: Εφημερίδα “Περί Υγείας”
