Σχεδόν 1,8 δισεκατομμύρια ενήλικες κινδυνεύουν να νοσήσουν λόγω αποχής από την άσκηση
Της Αφροδίτης Ντάικου
Νέα δεδομένα δείχνουν ότι σχεδόν το ένα τρίτο (31%) των ενηλίκων παγκοσμίως, περίπου 1,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι, δεν πληρούσαν τα συνιστώμενα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας το 2022. Τα ευρήματα δείχνουν μια ανησυχητική τάση σωματικής αδράνειας μεταξύ των ενηλίκων, η οποία αυξήθηκε κατά περίπου 5 ποσοστιαίες μονάδες μεταξύ 2010 και 2022.
Εάν συνεχιστεί η τάση, τα επίπεδα αδράνειας προβλέπεται να αυξηθούν περαιτέρω στο 35% έως το 2030. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) συνιστά στους ενήλικες να κάνουν 150 λεπτά μέτριας έντασης, ή 75 λεπτά έντονης σωματικής δραστηριότητας την εβδομάδα. Η σωματική αδράνεια θέτει τους ενήλικες σε μεγαλύτερο κίνδυνο για καρδιαγγειακές παθήσεις, όπως καρδιακές προσβολές και εγκεφαλικά, διαβήτη τύπου 2, άνοια και καρκίνους όπως του μαστού και του παχέος εντέρου.
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του ΠΟΥ μαζί με ακαδημαϊκούς και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “The Lancet Global Health”.
«Αυτά τα νέα ευρήματα τονίζουν τη χαμένη ευκαιρία μείωσης του καρκίνου, των καρδιακών παθήσεων και της βελτίωσης της ψυχικής ευεξίας μέσω της αυξημένης σωματικής δραστηριότητας», δήλωσε ο Δρ Tedros Adhanom Ghebreyesus, Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ. «Πρέπει να ανανεώσουμε τις δεσμεύσεις μας για αύξηση των επιπέδων σωματικής δραστηριότητας και να δώσουμε προτεραιότητα στη δράση, συμπεριλαμβανομένων ενισχυμένων πολιτικών και αυξημένης χρηματοδότησης, για να αντιστρέψουμε αυτήν την ανησυχητική τάση».
Τα υψηλότερα ποσοστά σωματικής αδράνειας παρατηρήθηκαν στην υψηλού εισοδήματος περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού (48%) και της Νότιας Ασίας (45%), με τα επίπεδα αδράνειας σε άλλες περιοχές να κυμαίνονται από 28% στις δυτικές χώρες υψηλού εισοδήματος έως 14% στην Ωκεανία. .
Ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορές μεταξύ φύλου και ηλικίας. Η σωματική αδράνεια είναι ακόμα πιο συχνή μεταξύ των γυναικών παγκοσμίως σε σύγκριση με τους άνδρες, με ποσοστά αδράνειας 34% έναντι 29%. Σε ορισμένες χώρες, η διαφορά αυτή φτάνει τις 20 ποσοστιαίες μονάδες. Επιπλέον, τα άτομα άνω των 60 είναι λιγότερο δραστήρια από άλλους ενήλικες, υπογραμμίζοντας τη σημασία της προώθησης της σωματικής δραστηριότητας στους ηλικιωμένους.
«Η σωματική αδράνεια είναι μια σιωπηλή απειλή για την παγκόσμια υγεία, συμβάλλοντας σημαντικά στην επιβάρυνση των χρόνιων ασθενειών», δήλωσε ο Δρ Rüdiger Krech, Διευθυντής Προαγωγής Υγείας στον ΠΟΥ. «Πρέπει να βρούμε καινοτόμους τρόπους για να παρακινήσουμε τους ανθρώπους να είναι πιο δραστήριοι, λαμβάνοντας υπόψη παράγοντες όπως η ηλικία, το περιβάλλον και το πολιτιστικό υπόβαθρο. Κάνοντας τη σωματική δραστηριότητα προσιτή, οικονομικά προσιτή και ευχάριστη για όλους, μπορούμε να μειώσουμε σημαντικά τον κίνδυνο μη μεταδοτικών ασθενειών και να δημιουργήσουμε έναν πληθυσμό πιο υγιή και παραγωγικό».
Παρά τα ανησυχητικά αποτελέσματα, υπάρχουν κάποιες ενδείξεις βελτίωσης σε ορισμένες χώρες. Η μελέτη έδειξε ότι σχεδόν οι μισές χώρες του κόσμου έχουν σημειώσει κάποιες βελτιώσεις την τελευταία δεκαετία και 22 χώρες βρέθηκε ότι βρίσκονται σε καλό δρόμο για την επίτευξη του παγκόσμιου στόχου για μείωση της αδράνειας κατά 15% έως το 2030, εάν η τάση συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό .
Υπό το πρίσμα αυτών των ευρημάτων, ο ΠΟΥ καλεί τις χώρες να ενισχύσουν την εφαρμογή της πολιτικής τους για να προωθήσουν και να επιτρέψουν τη σωματική δραστηριότητα μέσω του αθλητισμού και της κοινότητας και της ενεργού αναψυχής και μεταφορών (περπάτημα, ποδηλασία και χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς), μεταξύ άλλων μέτρων.
«Η προώθηση της σωματικής δραστηριότητας υπερβαίνει την προώθηση της ατομικής επιλογής τρόπου ζωής – θα απαιτήσει μια προσέγγιση ολόκληρης της κοινωνίας και τη δημιουργία συνθηκών που θα διευκολύνουν και θα είναι ασφαλέστερα για όλους να είναι πιο δραστήριοι με τρόπους που απολαμβάνουν για να καρπωθούν τα πολλά οφέλη για την υγεία από την τακτική σωματική δραστηριότητα », δήλωσε η Δρ Fiona Bull, Επικεφαλής της Μονάδας Φυσικής Δραστηριότητας του ΠΟΥ.
Θα χρειαστούν συλλογικές προσπάθειες βασισμένες σε εταιρικές σχέσεις μεταξύ κυβερνητικών και μη κυβερνητικών φορέων και αυξημένες επενδύσεις σε καινοτόμες προσεγγίσεις για να πειστούν τα λιγότερο ενεργά άτομα και να μειωθούν οι ανισότητες στην πρόσβαση με μέτρα που προωθούν και βελτιώνουν τη σωματική δραστηριότητα.