Ποιες είναι οι χειρουργικές τεχνικές αντιμετώπισης της παχυσαρκίας;
Γράφει η Άννα Σταυράκη.
Η παχυσαρκία ναι είναι μια παγκόσμια επιδημία. Ο τρόπος ζωής, αλλά δυστυχώς και η ποιότητα της τροφής μας, λίγο ο επιρρεπής χαρακτήρας στις καταχρήσεις, αλλά και η αδυναμία στο πολύ φαγητό κάνουν εύκολα τον φυσιολογικό ευτραφή και τον ευτραφή υπέρβαρο και τέλος παχύσαρκο. Oταν πια ούτε η θέληση ούτε οι δίαιτες που ξεκινούν τη Δευτέρα το πρωί και τελειώνουν μετά βίας στο τέλος της εβδομάδας δεν ωφελούν καi η άσκηση γίνεται από βαρετή έως ανύπαρκτη, τότε η επιστήμη πρέπει να αναλάβει δράση. Δυστυχώς, ο υπέρβαρος είναι πλέον ασθενής και χρειάζεται όχι απλώς έναν γιατρό για βοήθεια, αλλά μια ομάδα. Ο παχύσαρκος θέλει ομάδα υποστήριξης, όπως η φόρμουλα 4. Πρώτον να χάσει βάρος με ασφάλεια, να έχει ψυχολογική υποστήριξη από γιατρό και περιβάλλον και όταν χάσει τα πραγματικά πολλά κιλά του, να ξεκινήσει τις αισθητικές επεμβάσεις ώστε η κοιλιά του να μην είναι στα γόνατα και τα μπράτσα του στους καρπούς. Ναι, οι πλαστικοί χειρουργοί υπόσχονται και κάνουν θαύματα, αλλά το μεγάλο άλμα το κάνει ο ασθενής με τη συνέπεια και τη συνέχεια στην προσπάθεια να μην ξαναυπάρξει υπέρβαρος. Να σταματήσει να αισθάνεται το σώμα του γιογιό που παίρνει και χάνει βάρος.
Η επιστήμη και συγκεκριμένα η χειρουργική της παχυσαρκίας έχει πολλά όπλα στα χέρια της, αλλά το ποια μέθοδος θα ακολουθηθεί είναι στο τραπέζι της συζήτησης μεταξύ γιατρού και ασθενούς.
Μετά τις επεμβάσεις η διατροφή είναι το κλειδί διατήρησης του κάθε αποτελέσματος. Βέβαια, η σωματική άσκηση γίνεται πλέον καθημερινή συστηματική σαν πρόγραμμα στην ίδια τη ζωή. Η προσοχή δίνεται στις υποκείμενες παθήσεις που έχει ο ασθενής συνεπεία ή παράλληλα με την παχυσαρκία του.
Αν η ψυχολογία είναι έτοιμη και το άτομο έχει φτάσει στο απροχώρητο, τότε η χειρουργική αντιμετώπιση είναι μονόδρομος.
Ας δούμε τις τεχνικές για κάθε μία επιλογή για αντιμετώπιση της παχυσαρκίας σε άντρες και γυναίκες.
Χειρουργικές τεχνικές αντιμετώπισης της παχυσαρκίας
Οι σύγχρονες χειρουργικές τεχνικές αντιμετώπισης της παχυσαρκίας περιλαμβάνουν:
- Γαστρική πτύχωση: Αποτελεί μία σχετικά νέα επέμβαση αντιμετώπισης της παχυσαρκίας, στην οποία δεν διενεργείται αφαίρεση τμήματος του στομάχου. Αντίθετα, πραγματοποιείται αναδίπλωση του στομάχου, με στόχο τη μείωση της χωρητικότητάς του και συνεπώς τον περιορισμό της λήψης τροφής.
- Επιμήκης γαστρεκτομή (γαστρικό μανίκι): Η τεχνική αυτή διενεργείται λαπαροσκοπικά ή ρομποτικά, με αφαίρεση ενός μεγάλου
μέρους του στομάχου (μέχρι και 85%) επιμήκως, ώστε να περιοριστεί η λήψη τροφής και να επέλθει μετεγχειρητικά ανορεξία. - Γαστρική παράκαμψη (γαστρικό bypass): Κατά την επέμβαση αυτή πραγματοποιείται λαπαροσκοπικά ή ρομποτικά δημιουργία ενός μικρού γαστρικού θυλάκου που υποδέχεται την τροφή και παράκαμψη του αρχικού τμήματος του λεπτού εντέρου, με στόχο τον περιορισμό απορρόφησης θερμίδων.
- Γαστρική παράκαμψη μίας αναστόμωσης (μίνι γαστρική παράκαμψη): Αποτελεί μία από τις πιο ελπιδοφόρες τεχνικές στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Με λαπαροσκοπική είτε ρομποτική προσέγγιση, διενεργείται περιορισμός της χωρητικότητας του στομάχου με τη δημιουργία ενός επιμήκους γαστρικού θυλάκου. Το λεπτό έντερο παρακάμπτεται και αναστομώνεται περιφερικότερα, προκειμένου να εισέρχεται η τροφή κατευθείαν στο λεπτό έντερο.
- Χολοπαγκρεατική εκτροπή: Η τεχνική αυτή κατατάσσεται στις αμιγώς δυσαπορροφητικού τύπου επεμβάσεις. Εάν και είναι εξαιρετικά αποτελεσματική στην απώλεια βάρους, ενέχει τον κίνδυνο εμφάνισης απώτερων μεταβολικών επιπλοκών, καθιστώντας την αυστηρή μετεγχειρητική παρακολούθηση, απαραίτητη.
- Επανεγχειρήσεις παχυσαρκίας: Σε μερικές περιπτώσεις, ιδίως όταν τα αποτελέσματα μίας προηγούμενης επέμβασης παχυσαρκίας δεν ήταν ικανοποιητικά ή δημιουργήθηκαν επιπλοκές (π.χ. παλαιά τοποθέτηση γαστρικού δακτυλίου), συνιστάται η διενέργεια επανεγχείρησης, με βάση τα αίτια αποτυχίας της πρώτης επέμβασης αλλά και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ασθενούς.
Και αφού έγινε η επέμβαση υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες που θα σας κάνουν να λύσετε για πάντα τον γρίφο του: «είμαι παχύσαρκος και φαίνομαι ή ήμουν παχύσαρκος αλλά τα σημάδια μένουν».
Ο πλαστικός χειρουργός, Θάνος Κοντογιάννης, ανοίγει τη φαρέτρα της επιστήμης πάνω στη λιποαναρρόφηση και την κοιλιοπλαστική και κάνει τα δύσμορφα όμορφα.
Λιποαναρρόφηση και κοιλιοπλαστική
Η λιποαναρρόφηση είναι μια από τις πιο γνωστές επεμβάσεις αισθητικής χειρουργικής, που αντιμετωπίζει οριστικά τα «ψωμάκια» ή το τοπικό πάχος. Κάθε χειρουργική επέμβαση δεν είναι απλή υπόθεση και απαιτεί προσοχή και πλήρη ενημέρωση, στην περίπτωση που θα υποβληθείτε σε αυτήν.
Ο ανθρώπινος οργανισμός δημιουργεί ένα συγκεκριμένο αριθμό λιποκυττάρων μέχρι την ηλικία των 14 ετών, «κατασκευάζοντας» με αυτό τον τρόπο μία συγκεκριμένη δομή του κάθε σώματος. Μετά σταματά αυτή η διαδικασία σχηματισμού λιποκυττάρων και πλέον διατηρούμε έναν σταθερό αριθμό για την υπόλοιπη ζωή μας.
Τα προβλήματα ξεκινούν όταν, λόγω κατασκευής του σώματος –γεγονός που επηρεάζεται από την κληρονομικότητα-, παρουσιάζεται ασύμμετρη κατανομή λίπους στο σώμα, με αποτέλεσμα να παρατηρούνται δυσμορφίες τοπικά. Σε κάποια σημεία (δηλαδή στις λιποαποθήκες ) συσσωρεύεται επιπλέον λίπος από το φυσιολογικό μέσο όρο, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την εμφάνιση τοπικού πάχους. Μάλιστα, όσο και αν αδυνατίζουμε, τα συγκεκριμένα σημεία συνεχίζουν να παραμένουν «προβληματικά» και τονισμένα, γιατί τα λιποκύτταρά τους, αν και μικραίνουν σε όγκο, παραμένουν περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε να είναι.
Με τη λιποαναρρόφηση δίνεται οριστική λύση στο πρόβλημα του τοπικού πάχους. Ο λόγος είναι πως με την επέμβαση αυτή ο πλαστικός χειρουργός αφαιρεί λίπος (λιποκύτταρα) από τις λιποαποθήκες του σώματος, όπου υπάρχει σε μεγάλη συγκέντρωση. Το λίπος μετριέται σε όγκο, και γι’ αυτό το αποτέλεσμα της επέμβασης φαίνεται σε εκατοστά που χάνονται από μια συγκεκριμένη περιοχή. Δεν χάνονται κιλά με τη λιποαναρρόφηση. Καθώς τα λιποκύτταρα δεν αναπληρώνονται (αφού παύει ο σχηματισμός τους μετά την ηλικία των 14-15 ετών περίπου), στα σημεία του σώματος που αφαιρούνται το πρόβλημα του τοπικού πάχους εξαφανίζεται οριστικά. Ακόμη και αν κάποιος μετά την επέμβαση παχύνει, τοπικό πάχος στο σημείο που έχει λιποαναρροφηθεί δεν πρόκειται να ξαναεμφανιστεί.
Η επέμβαση γίνεται μετά τις απαραίτητες προεγχειρητικές εξετάσεις όπως σε κάθε χειρουργικό περιστατικό και προϋποθέτει γενική ή τοπική αναισθησία – ανάλογα με το μέγεθος του προβλήματος, δηλαδή της επιφάνειας που πρόκειται να λιποαναρροφηθεί. Η συνολική διάρκειά της φτάνει έως και την μία ώρα περίπου.
Η επέμβαση δεν αφήνει σημάδια παρά μόνο 2-3 μικρές τομές λίγων χιλιοστών, από όπου περνούν οι κάνουλες της λιποαναρρόφησης που ρουφούν τα λιποκύτταρα μέσω μηχανισμού αρνητικής πίεσης μιας ατμόσφαιρας. Μετά από λίγο καιρό δεν φαίνεται τίποτα. Για 6-7 ημέρες χορηγείται μια ήπια αντιβίωση, για την αποφυγή πιθανών επιμολύνσεων. Στις επτά ημέρες γίνεται η κοπή των ραμμάτων.
Η λιποαναρρόφηση δεν γίνεται σε περίπτωση που πάσχουμε από σοβαρά προβλήματα υγείας και ειδικότερα: σοβαρές αγγειοπάθειες, θρομβοφλεβίτιδες, καρδιοπάθειες, διαταραχές πηκτικότητας του αίματος, σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα κ.ά. Σε αυτές τις περιπτώσεις, χρειάζεται συνεννόηση του πλαστικού χειρουργού με τον θεράποντα ιατρό και ενδεχομένως, υπό προϋποθέσεις, να μπορεί να γίνει η επέμβαση. Το μέγιστο ποσό λίπους που μπορεί να λιποαναρροφηθεί δεν πρέπει να ξεπερνά τα τρία λίτρα, γιατί διαφορετικά επέρχεται επιβάρυνση του οργανισμού.
Κι αν η κοιλιά έχει «κρεμάσει» υπάρχει η κοιλιοπλαστική.
Τότε αντιμετωπίζεται το πρόβλημα της χαλαρής κοιλιάς, δηλαδή της κοιλιάς με συσσωρευμένο λίπος και χαλαρά τοιχώματα, ή της πεσμένης κοιλιάς μετά από εγκυμοσύνες, που έχουν σαν αποτέλεσμα μια δυσαρμονία στην εικόνα του ατόμου. Πρόκειται για μια χειρουργική επέμβαση διάρκειας 2,5 έως 3 περίπου ωρών, η οποία γίνεται σε οργανωμένο χειρουργείο από τον πλαστικό χειρουργό και με γενική νάρκωση.
Ο χειρουργός διώχνει την περίσσεια δέρματος και λίπους που έχει η κοιλιά δίνοντας μια επίπεδη εικόνα, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τα εσωτερικά μυϊκά τοιχώματα (ορθοί κοιλιακοί) με εσωτερικά ράμματα. Η τομή που γίνεται συνήθως σε αυτή τη μέθοδο είναι χαμηλά, στην κατώτερη κοιλία και δε φαίνεται γιατί κρύβεται από το εσώρουχο. Μετά την επέμβαση, γίνεται μια πιεστική επίδεση με ειδικό κορσέ ή ζώνη κοιλιάς.
Πηγή: Εφημερίδα “Περί Υγείας”
