Frederick Banting: «Η ινσουλίνη δεν ανήκει σε εμένα, ανήκει στον κόσμο»
Το 1922, μια ομάδα επιστημόνων επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο του Τορόντο όπου βρίσκονταν διαβητικά παιδιά σε θαλάμους, συχνά 50 ή περισσότερα τη φορά.
Τα περισσότερα από αυτά ήταν σε κώμα και πέθαιναν από διαβητική κετοξέωση. Κάποια έλαβαν θεραπεία με μια εξαιρετικά αυστηρή δίαιτα, η οποία αναπόφευκτα οδήγησε σε λιμοκτονία.
Αυτά τα παιδιά ουσιαστικά βρίσκονταν εκεί δίχως ελπίδα, περιμένοντας τον θάνατο. Οι επιστήμονες κινήθηκαν γρήγορα και προχώρησαν στην ένεση με ένα νέο καθαρισμένο εκχύλισμα ινσουλίνης.
Καθώς άρχισαν να κάνουν την ένεση στο τελευταίο παιδί που ήταν σε κώμα, το πρώτο που του έγινε η ένεση άρχισε να ξυπνά.
Στη συνέχεια, ένα ένα, όλα τα παιδιά ξύπνησαν από το διαβητικό κώμα τους. Ένα δωμάτιο που ήταν γεμάτο θάνατο και κατήφεια, έγινε ξαφνικά τόπος χαράς και ελπίδας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ο Frederick Banting και ο Charles Best ανακάλυψαν την ινσουλίνη υπό τον John Macleod στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Με τη βοήθεια του James Collip, η ινσουλίνη καθαρίστηκε, καθιστώντας τη διαθέσιμη για την επιτυχή θεραπεία του διαβήτη. Τόσο ο Banting όσο και ο Macleod κέρδισαν βραβεία Νόμπελ για το έργο τους το 1923.
Την ίδια χρονιά, οι Banting, Collip και Best αποφάσισαν να πουλήσουν το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της ινσουλίνης στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο για 1 δολλάριο. Ο Banting συνέχισε λέγοντας: «Η ινσουλίνη δεν ανήκει σε εμένα, ανήκει στον κόσμο».